Channa

Waarom ben je zo gek om vrijwel onbetaald bij de LSZ te werken?

Zo gek vind ik het niet. Hoe meer ik bezig ben om mensen te helpen, door ze een steuntje in rug te geven, hen tips te geven, een luisterend oor te bieden en vooral te zien dat je voor iemand echt wat kan betekenen, des te meer ik van overtuigd ben dat je op een andere manier wordt “betaald”.
Ik vind het vind het veel waardevoller om te zien dat mensen weer verder kunnen. Geld is hier niets bij!

Wat was voor jou de aanleiding om contact met de LSZ op te nemen?

Ik beschadig mezelf al een aantal jaren niet meer, maar ondervind altijd nog ongemak van de littekens bij sollicitaties en nieuwe contacten. Ik heb hier helaas veel vervelende en ervaringen mee gehad. Ik wil me daarom inzetten voor meer begrip voor zelfbeschadiging, de oorzaken ervan en het leren leven met littekens, om het taboe te doorbreken en mensen voor te lichten vanuit mijn eigen ervaringen wat het nu eigenlijk is. En dat er soms even geen andere uitweg mogelijk is.

Wat doe je bij de LSZ?

Ik werk nu op kantoor, beantwoord mails en telefoons, en verwerk de bestellingen. Ook begeleid ik samen met een collega een lotgenote, met haar hebben we mail- en belcontact en soms komt ze op gesprek

Wat sprak je aan en wat vond je moeilijk?

Wat mij aansprak was dat iedereen me echt begreep. Ik kende verder niemand die zichzelf beschadigde of had beschadigd. Wat ik best moeilijk vond was dat ik hierdoor ging beseffen hoe eenzaam ik was toen ik mezelf verwondde en hoe graag ik toen iemand had gehad die me daarin begreep. Ik had moeite met de thuissituatie waar ik toen inzat, en met een vriendje dat niet goed voor me was. Omdat dit zo heftig was en ik nooit heb geleerd om te gaan met mijn emoties ben ik mezelf gaan beschadigen. Bij ons thuis was de regel dat je sterk moest zijn. Het tonen van emoties betekende zwakte. Ik wilde dat ik toen iets had ontdekt zoals de LSZ.

Hoe kijkt je omgeving er tegen aan?

In het begin vond mijn omgeving het geen goed idee. Juist nu ik op de “goede” weg ben, waren ze erg bang dat ik terug zou vallen. Dat ik mezelf weer zou gaan beschadigen. Ze snapte niet dat ik het had afgesloten en er iets positiefs mee wilde doen. Nu zien ze dat ik heel gelukkig ben in wat ik doe op de LSZ. En dat accepteren ze ook. Als ik iemand heb geholpen en zie hoe ze vooruit gaan en weer opbloeien ben ik zo enthousiast, daar doen we het voor! Als ik vertel hoe goed ik me daardoor voel, voelen zij zich bijna schuldig dat ze me hebben geprobeerd tegen te houden."