Wobke

Wobke (31)

´Ik ben vijf jaar geleden eigenlijk de stichting binnengerold naar aanleiding van een congres over zelfbeschadiging  "Onderhuids Jeugd". Mijn vriendin werd daarvoor benaderd omdat ze wist hoe ze een forum runde en ze vroegen haar om daar op het congres meer over te vertellen. Over internet contact bij zelfbeschadiging. Ik runde dat forum samen met haar en werd mede uitgenodigd om mee te helpen.

Ik weet nog dat het een verademing was om binnen de stichting te komen en te merken, zien en voelen dat er mensen waren die met dezelfde ogen naar zelfbeschadiging keken. Met de insteek dat zelfbeschadiging niet veroordeeld moest worden, maar dat het van belang was te kijken naar de emoties en gedachten er achter. Het besef dat er innerlijke pijn aan ten grondslag ligt, waar aandacht voor nodig is. Dat het stoppen met zelfbeschadiging niet het doel op zich diende te zijn, maar dat het oplossen van de oorzaak mede de zelfbeschadiging zou laten verdwijnen. Ik was dat, behalve in het contact met mijn vriendin, nog nergens tegengekomen. Het voelde alsof wij ook eindelijk voeding konden krijgen, er ruimte voor ons en onze gedachtengangen was. Ik voelde me gesterkt door deze gedeelde visie en was blij dat ik hierin wat kon en mocht betekenen voor anderen.

Na het congres ben ik blijven hangen. In eerste instantie met als taak om tesamen met een paar anderen het forum van de stichting (nieuw) leven in te blazen. Langzamerhand breidden de taken zich uit met het geven van voorlichtingen en was er de mogelijkheid om van dichtbij het leiden van een gespreksgroep mee te mogen maken.

Met dat ik me zo al enige tijd in dit circuit begeef, temidden van zoveel (ervarings-)kennis omtrent zelfbeschadiging door ervaringsdeskundigen, goede begeleiders en therapeuten, en de bondgenoten die ons zo goed de andere kant van het verhaal kunnen vertellen, blijf ik me toch iedere keer weer verbazen over de onwetendheid die nog zo vaak de boventoon voert. Of misschien verbaas ik me juist steeds meer. Want hoe is het toch mogelijk, dat er zoveel gedegen informatie over een onderwerp bekend is, en dat die kennis juist op de plekken waar dit het hardste nodig is lijkt te ontbreken?

Het is hoe het is.. Verandering is een langzaam en moeilijk proces en ik heb zeer veel respect voor de pioniers op dit gebied, die zich inmiddels niet meer alleen onder de ervaringsdeskundigen bevinden, maar ook onder al die therapeuten, begeleiders en ouders die het lef hebben om open te staan voor onze verhalen en tegen de gangbare stroom in durven te varen. Dat helpt ons enorm, die bereidheid om te willen leren en dit mede uit te dragen.

Mij geeft het zoveel voldoening om te zien dat je eigen kennis en ervaring en die van anderen in kan zetten om die belangrijke beweging tot stand te brengen. Zodat iedereen de zorg en aandacht kan ontvangen die hij/zij nodig heeft, zonder eerst op allerlei onwetendheid (en daarmee vaak onbegrip) te hoeven stuiten. Dat drijft mij. Noem het een ideologie, met als richting, een betere wereld met hoor en wederhoor, begrip, aandacht en zorg voor elkaar. Ik denk dat we daarin met zijn allen (moeten willen) blijven leren.

Ook voor mij is het leren nog niet gestopt. Er zijn zoveel mensen die verhalen te vertellen hebben en steeds meer van hen die dit ook daadwerkelijk doen. Ik kom dat (vrijwel) dagelijks tegen en tesamen met allerlei achtergrondinformatie, is dat voor mij de grootste bron van kennis en inspiratie.

Maar ook op persoonlijk vlak ben ik nog niet uitgeleerd. Zo heb ik mij nog vrijwel niet aan de media gewaagd, vanwege allerlei loyaliteitsconflicten. Wanneer ik daarin daadwerkelijk voor mezelf ga kiezen weet ik niet. Ik ben voorzichtig anoniem begonnen in besloten gezelschap en elders ben ik weliswaar zichtbaar, maar met een volledig gestripte versie van het verhaal. Of die twee op den duur bij elkaar kunnen komen? De tijd zal het leren.
Er is nog veel werk te doen, maar al met al zie ik ons, de stichting, door de jaren heen groeien. En dat is wat de stichting verdient, maar met name ook onze lotgenoten; bestaansrecht.´