Marcia Kroes wint Ab Harrewijn Prijs 2010

Marcia Kroes bij de uitreiking van de Ab Harrewijn Prijs::

“De Landelijke Stichting Zelfbeschadiging vierde op woensdag 31 maart jl. haar eerste lustrum, het vijfjarig bestaan. Maar we zijn al actief sinds 1997, als Steungroep Zelfbeschadiging. Dertien jaar geleden waren onze voornaamste doelstellingen het doorbreken van het taboe op zelfbeschadiging en organiseren van lotgenotencontact. We hadden een lotgenotentelefoon die doorgaans roodgloeiend stond en we maakten een begin met het geven van voorlichting aan hulpverleners van de geestelijke gezondheidszorg en aan anderen die ermee te maken hadden, zoals bijvoorbeeld docenten op scholen.

Zelf heb ik mezelf lange tijd beschadigd, al vanaf dat ik klein was. En ik kon geen goede hulp vinden. Na een lange opname toen ik 21 was, ging het slechter dan ooit met me. Ik sneed mezelf dagelijks en ik begreep niet waarom ik het deed. Ik voelde vaak de machteloosheid van de hulpverleners die mij wel wilden helpen maar niet wisten hoe.
Niet alleen ik, maar ook lotgenoten hadden vaak zeer slechte ervaringen met de hulpverlening. Zelfbeschadiging werd genegeerd of je kon weggestuurd worden uit de behandeling. Met gesprekken met mijn lotgenoten is mijn herstel begonnen. In deze gesprekken ging ik begrijpen waarom ik het deed en dat het eigenlijk niet raar was.

De LSZ is inmiddels gegroeid en veranderd. De telefoon gaat niet meer zo vaak, maar op het forum is het druk en de mails stromen ook binnen. Nog steeds is er grote behoefte aan lotgenotencontact maar nu gaat alles via het internet.

Toen ik aan het werk begon, dertien jaar geleden, wilde ik vooral de hulpverlening veranderen. Ik trok er drie jaar voor uit en dan zou het allemaal anders zijn... Inmiddels, al die jaren verder, is ons werk nog lang niet af. Het taboe op zelfbeschadiging is inmiddels verbroken. Vrijwel al onze vrijwilligers zijn in de media verschenen met hun verhalen. In tijdschriften, kranten en op tv. De verhalen gaan over trauma’s, over eenzaamheid en schaamte. Maar ook over kracht. Kracht om zelfverwonding te overwinnen en het achter te laten.

Samen met anderen geef ik trainingen over zelfbeschadiging. Want we zijn er nog lang niet. Nog steeds gaat er veel fout in de hulpverlening. Ik wil bereiken dat mensen die zichzelf beschadigen een goede behandeling krijgen. Dat de hulpverleners weten hoe ze erop moeten reageren en degene die zichzelf beschadigt niet in de steek laten. Het taboe is inmiddels verbroken maar ons werk is nog lang niet gedaan.”