Author Archives Marloes

Hulp bij vragenlijst ‘Informatie-keuzehulp voor zelfbeschadigend gedrag bij jongeren’

13 februari 2018
/ / /
Comments Closed

Ben je jong en heb jij jezelf weleens opzettelijk pijn gedaan? Of doe je dat nog steeds? Zelfbeschadigend gedrag komt regelmatig voor bij jongeren. Het is alleen niet altijd makkelijk om hulp te zoeken. Ook is niet altijd duidelijk waar je hulp kunt krijgen. Om jongeren zoals jij te ondersteunen bij het vinden van passende hulp ontwikkelen we een informatie-hulpmiddel die daarbij kan helpen. We noemen dat een keuzehulp. Daarvoor hebben we jouw hulp nodig!

Aan welke informatie heb jij behoefte?

We willen die keuzehulp graag laten aansluiten bij wat jij zou willen weten. Welke informatie heb jij nodig om te weten welke hulp je kunt krijgen als je jezelf beschadigt. Kortom welke vragen wil jij beantwoord zien in de keuzehulp?

Ben jij tussen de 14 en 22 jaar en help jij ons met jouw ideeën verder?  Meld je dan aan voor het invullen van een vragenlijst. Het invullen kost ongeveer een half uur.

Aanmelden kan bij Nelleke van Zon, nzon@trimbos.nl, graag je naam en leeftijd vermelden. Voor meer informatie neem je contact op met Henny Sinnema, hsinnema@trimbos.nl of 030-2959225.

 

 

Read More

Informatie-keuzehulp voor zelfbeschadigend gedrag bij jongeren

26 oktober 2017
/ / /
Comments Closed

Zelfbeschadigend gedrag komt regelmatig voor bij jongeren. Geschat wordt dat 18-25% van de adolescenten zichzelf letsel toebrengt zónder de intentie te willen overlijden. Daarvoor gepaste hulp vinden is niet eenvoudig. Om jongeren (en hun naasten) te ondersteunen bij het kiezen van adequate hulp ontwikkelen Palier, het Trimbos-instituut en wij een informatie-keuzehulp die daarbij kan helpen.

De informatie-keuzehulp is voor jongeren die zichzelf beschadigen en de professionals met wie zij laagdrempelig in aanraking kunnen komen. Denk daarbij aan zorgcoördinatoren in het middelbaar en middelbaarberoepsonderwijs, schoolmaatschappelijk werkers, professionals in de jeugdgezondheidszorg, gemeentelijke jongerenwerkers en huisartsen.

Overzicht zorg

De keuzehulp gaat een overzicht bieden van alle vormen van formele en informele zorg en ondersteuning die er beschikbaar is voor deze doelgroep. Met de informatie-keuzehulp worden vragen beantwoord zoals: ‘Welke mogelijkheden voor hulp zijn er als ik mezelf beschadig? Wat zijn de voor- en nadelen van deze hulp? Welke keuze ga ik op basis van deze informatie maken?’ Hiermee willen we zorgen dat de jongeren die zichzelf beschadigen gepaste hulp en ondersteuning kunnen kiezen. Zo laagdrempelig als het kan, en serieuzer als dat moet.

Voor de keuzehulp brengen we in kaart welke vragen jongeren hebben als zij moeten beslissen over specifieke hulp voor dit probleem. Welke informatie hebben zij nodig om bij de juiste hulp terecht te komen? En wat hebben zij van professionals nodig? We doen dit door het houden van groepsgesprekken met jongeren die zichzelf weleens opzettelijk pijn doen en professionals die ervaring hebben in het werken met deze jongeren.

Help jij ons mee met het onderzoek? Kijk dan hier voor alle informatie over het groepsgesprek

Daarnaast doen we literatuuronderzoek om te achterhalen wat de meest recente wetenschappelijke inzichten zijn. Zo brengen we kennis van de wetenschap, praktijkervaring van professionals en ervaringen van jongeren die zichzelf beschadigen bij elkaar.

De Informatie-keuzehulp voor zelfbeschadigend gedrag bij jongeren wordt ontwikkeld door de Stichting Zelfbeschadiging, Palier en het Trimbos-instituut, met financiering van het Innovatiefonds Zorgverzekeraars.

Meer informatie

Voor meer informatie kun je contact opnemen met Dwayne Meijnckens, dwayne@zelfbeschadiging.nl . Via dit e-mailadres kun je je ook opgeven om mee te denken in een groepsgesprek.

Read More

Datum lotgenotendag 2017 is bekend!

3 oktober 2017
/ / /
Comments Closed

Lotgenotendag 2017!

Wanneer: zaterdag 11 november
Locatie: de Kargadoor (Oudegracht 36, 3511 AP Utrecht)
Tijdstip: inloop vanaf 12:30, het programma duurt van 13:00 tot 17:00
Kosten: €5 euro p.p., dit is exclusief consumptie, deze zijn voor eigen kosten.

Meld je hier aan voor de Lotgenotendag!

Gespreksgroep

Bij deze workshop ga je met een groep onder begeleiding in gesprek. Je kunt ervaringen uitwisselen, inspiratie opdoen uit verhalen van anderen en steun vinden voor wat jou op dat moment bezighoudt.

Een Steekje Los?

Een Steekje Los? is een educatief spel over gezondheid en kwaliteit van leven. Spelenderwijs ga je in gesprek over psychische gezondheid en de kwaliteit van leven. Op de Lotgenotendag zal er gebruik gemaakt worden van de uitbreidingsset Zelfbeschadiging.

Read More

MIND familiedag

13 september 2017
/ / /
Comments Closed

Workshop Omgaan met zelfbeschadiging

Op zaterdag 30 september organiseert MIND samen met een aantal verbonden organisaties, waaronder Stichting Zelfbeschadiging de eerste MIND Familiedag ‘Naasten in kracht’. Deze dag is speciaal voor familie en naasten. Er is een veelzijdig programma met volop ruimte voor ontmoeting en het uitwisselen van informatie en ervaringen. Op deze dag zullen twee vrijwilligers het eerste deel van de workshop “Omgaan met zelfbeschadiging” verzorgen.

Beschadigt je kind, partner of vriend(in) zichzelf? Dat is niet alleen moeilijk voor de ander, maar ook voor jou. Je geeft om de ander en wilt dat hij/zij gelukkig is, het is heftig om te zien dat diegene zichzelf beschadigt.

Tijdens de familiedag van MIND nemen twee ervaringsdeskundigen op het gebied van zelfbeschadiging je aan de hand mee en vertellen d.m.v. persoonlijke verhalen over wat zelfbeschadiging nu eigenlijk wél en niet is. Maar ook hoe zelfbeschadiging kan ontstaan, wat oorzaken kunnen zijn en leggen ze het proces van zelfbeschadiging uit. Daarnaast gaan zij graag met je in gesprek over het omgaan met zelfbeschadiging wanneer een familielid of naaste zichzelf beschadigt. En zal er ruimte zijn om ervaringen te delen, op deze manier is het niet enkel informatief maar kan het ook ondersteunend werken.

Naast deze workshop op de MIND familiedag zal er een vervolgbijeenkomst zijn op 14 oktober in Utrecht (Oudegracht 36) waar de workshopleiders dieper ingaan op hoe je om kunt gaan met iemand die zichzelf beschadigt. Daar worden de do’s en dont’s nog uitgebreider omschreven en zal er een deel gaan over hoe je goed voor jezelf kunt zorgen en hulpverlening.

Meld je hier aan voor deze workshop

 

Read More

World Suicide Prevention Day

10 september 2017
/ / /
Comments Closed

arey20160907-0150

Het is donker en klein, zo klein dat je je niet kan bewegen. Je kunt niet meer ademen, je bent in een vacuüm gezogen.

Alweer…

Je schreeuwt en roept en gilt en schreeuwt, maar niemand lijkt je te horen. Je bonkt in het luchtledige om je heen, je wil eruit, je blijft maar slaan en dan barst het, de verlichting neemt weer toe, het wordt iets minder donker…voor een minuut of 10.

Zo zagen mijn dagen eruit, een tijd geleden. Vaak verpakt in een vacuüm waar ik maar niet uit leek te komen. Mijn bubbel, waar niemand in kwam, ikzelf ergens in een hoekje aan het wachten was tot het weer licht werd. Of veel te scherpe dingen gebruikte om mij uit het vacuüm te halen, ten koste van mijn eigen lichaam, maar om te overleven, om te zien en te voelen dát ik er nog was. Om te voorkomen te doen waar mijn hoofd, de stemmen van zeiden, “stop ermee”, “doe het doe het nu”, “niemand houdt van je”, “je bent een mislukkeling” en “je liegt alles bij elkaar”. De dagen waren lang en werden ondraaglijk. Wie was ik nu, wat kon ik nu? Tot op het moment dat ik daadwerkelijk met de benodigde pillen voor mij zat en het wist: het is nu of nooit…

Gelukkig werd het nu.

Ik belde mijn therapeut en samen hebben we de pillen weggespoeld.

Het is vandaag World Suicide Prevention Day, de dag waarop er internationaal aandacht wordt geschonken aan het fenomeen “suïcide”. Een woord waar veel te veel mensen inmiddels de inhoud van kennen. Doordat ze mensen zijn kwijt geraakt, doordat ze er zelf aan hebben gedacht of een poging hebben gedaan.

Het is goed dat er aandacht aan wordt besteed, want ook dit fenomeen zit in het verdomhoekje met een grote stempel “egoïstisch”, “niet over praten dan gaat het wel over”, “eng”.

En ja het is ook eng! Hell yeah. Ongelooflijk eng, dat je je eigen leven op een waagschaal legt, dat je jezelf op de afgrond zet en iedereen om je heen je niet meer hoort. Het is verschrikkelijk eng, gelukkig maar anders was de overweging misschien wel makkelijker. Er over praten is alleen niet eng en kan veel betekenen voor degene die met suïcidale gedachten rondloopt. En het is niet egoïstisch, iedereen die dat zegt, heeft overduidelijk nog nooit ook maar 1 moment dit overwogen, geloof mij, het is alles behalve egoïstisch! Maar het is wel eenzaam, het blijft een moeilijk onderwerp om over te praten. Dit komt doordat mensen soms niet goed weten hoe ze moeten reageren, of dat er een angst is over wat de gevolgen zouden kunnen zijn als je open over je suïcidale gedachten praat. Word ik dan opgenomen, of gaan “ze” het tegenhouden? Dit waren voor mij overwegingen om het er vooral niet over te hebben. Daarnaast zijn er mensen die er een oordeel over klaar hebben. Mensen worden belachelijk gemaakt en mensen worden geschoffeerd als het vertraging oplevert.

Daarom is het goed dat er een dag is als World Suïcide Prevention Day. Om te vertellen, om te delen en om er voor te zorgen dat hulp zoveel makkelijker wordt. Want als ik 1 ding geleerd heb, is dat delen alles is. Delen, je gevoel mogen delen, naar wie dan ook, een therapeut, een vriend, een echtgenoot, een familielid, een compleet onbekende. Je gevoel delen en dat het oké is hoe je je voelt, ook als je je helemaal niet goed voelt. Dat er iemand voor je is, bij je blijft, naar je luistert en je gevoel respecteert en niet wegmaakt. Daarom is het goed dat deze dag er is. We moeten het er over blijven hebben, dit mag niet worden weggemoffeld. Laten we open zijn, laten we iedereen die hiermee worstelt met open armen ontvangen, naar ze luisteren, naast ze staan en niet veroordelen. Daarmee vergroten we hùn vacuüm, daarmee laten we net iets meer licht naar binnen, het licht wat zo hard nodig is om weer een plekje op deze wereld te veroveren.

Daarom: World Suïcide Prevention Day

 

Read More

Meldactie ‘Betere behandeling voor jeugdtrauma’s

24 mei 2017
/ / /
Comments Closed

Meldactie ‘Betere behandeling voor jeugdtrauma’s

Voor veel mensen met jeugdtrauma’s, waaronder psychische mishandeling, fysieke mishandeling, verwaarlozing en seksueel misbruik is het moeilijk om gespecialiseerde traumabehandeling te vinden. Vaak duurt dat vele jaren. Wij vinden dat onacceptabel en komen in actie! 

Wacht je te lang, krijg je geen gespecialiseerde traumabehandeling, of je word van het kastje naar de muur gestuurd? Niet moedeloos worden! Kom samen met vele anderen in actie. Je bent belangrijk! Je kunt een steentje bijdragen aan betere traumabehandeling. Voor jezelf en voor anderen. Vind jij ook dat er betere behandeling voor mensen met jeugdtrauma’s moet komen? Help dan mee!

Meld je ervaringen bij de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa). Zij zijn de toezichthouder op de kwaliteit en capaciteit van zorg bij zorgaanbieders en zorgverzekeraars. Je kunt ook iemand anders vragen de melding te doen.

Bekijk hier de video hoe je kunt melden:

https://youtu.be/g3vX1Wldry8

Direct melden:

https://www.nza.nl/organisatie/Contact/Meldpunt/

Voor meer actie-informatie zie:

www.strakxisnu.nl

GGZ- behandelaren en verwijzers die tegen bovengenoemde problemen aanlopen kunnen ook een melding bij de NZa doen.

Op 29 april was er in Vara Kassa een item rondom de actie, kijk het hier terug : https://www.npo.nl/kassa/29-04-2017/VARA . De actie wordt aangekondigd onder het item: het zou beter gaan met de geestelijke gezondheidszorg. Maar wat is daar van terecht gekomen?

Namens alle 18 deelnemende organisaties: Stichting STRAKX, CELEVT, Vereniging Caleidoscoop, MIND, Stichting Revief, De Nieuwe GGZ, FAS Stichting, Project Jongerennetwerk, Vereniging LOGA, Stichting PRAAT, Project Speaknow, Slachtofferhulp Nederland, Stichting Borderline, Stichting Zelfbeschadiging, Stichting Overlevers Munchhausen by Proxy; Stichting SKIP, Vereniging ( C) PTSS, Ongeziene Blinde, Stichting VPKK.

 

Read More

Het cadeau van openheid

2 mei 2017
/ / /
Comments Closed

illustratie door Sarah Minck (vrijwilliger)

Door: Meike, 25 jaar

Sommige dingen vertel je liever niet: dat je een soa hebt ghad, tot je 14e nog in bed plaste, dat je vreemd bent gegaan of dat je psychische problemen hebt (gehad). Gelukkig hoef je hier niet met iedereen over te praten, want je ziet het aan de buitenkant niet. Hoewel… bij sommige mensen kan je wel zien dat ze psychische problemen hebben (gehad), bijvoorbeeld bij mij. Op mijn armen en benen zitten namelijk vele littekens, littekens die ik mezelf heb toegebracht toen ik depressief was. Niet iets wat iedereen hoeft te weten. “Hoi, ik ben Meike en ik ben depressief geweest, aangenaam kennis te maken.” Nou nee. Maar het is wel voor iedereen zichtbaar, zeker in de zomermaanden.

Mijn antwoord op vragen is meestal: “ik ben vroeger depressief geweest en toen heb ik dat zelf gedaan.” Sommige mensen bewonderen mijn openheid, anderen beginnen gauw over het weer. Er zijn ook mensen die proberen de afschuw die ze voelen niet te tonen. Niet omdat ze mij afschuwelijk vinden, maar omdat ze het idee dat iemand zichzelf zo kan toetakelen niet kunnen bevatten. Iedereen reageert anders, de meeste reacties ben ik allang vergeten, maar sommigen blijven me altijd bij.

Zoals de keer dat ik tijdens mijn stage in het ziekenhuis een infuuszak verwisselde bij een man die, zoals zovelen, naar mijn armen keek. “Ben jij zo wanhopig geweest?” Deze vraag raakte me.
“Ja, ik ben heel wanhopig geweest vroeger.” Hij knikte en begon te vertellen hoe radeloos hij zichzelf soms voelde en wat hij had meegemaakt. Een indringend, persoonlijk gesprek, waarin we elkaar begrepen op een niveau dat dieper ging dan dat van een verpleegkundige en een patiënt.

Of die zomerdag dat ik in het park een man tegen kwam die zijn hond aan het uitlaten was. “Gaat het nu weer goed met je?” vroeg hij met een blik op mijn armen.
“Ja, nu gelukkig wel.”
“Wat fijn, en wat dapper dat je zo rondloopt!” Ik vind het zelf niet zozeer dapper, maar vooral fijn om de zon op mijn armen te voelen en mezelf niet meer te hoeven verstoppen in broeierige vesten met langemouwen. “Mijn zus heeft dat ook gedaan, zij schaamt zich er nog heel erg voor. Het is zo mooi om te zien dat dat niet hoeft.” Hij maakte mijn dag bijzonder, en ik de zijne.

Soms blijft het toch een dilemma. Zo liep ik mijn eindstage bij een instelling voor jongeren met zware psychische problematiek. Kon ik daar wel met korte mouwen aan het werk zijn? Ik besloot van wel, want wat voor voorbeeld zou ik zijn als ik mijn eigen verleden zou verbergen?
Jongeren kwamen naar me toe en vertelden over hun eigen zelfbeschadiging. “Eindelijk kan ik er echt over praten,” verzuchtte een van de meiden. “Jij begrijpt echt hoe het is. De anderen doen hun best, maar ze snappen het niet, niet echt.”

We denken vaak dat openheid leidt tot veroordeling en onbegrip. En deze reacties zijn er natuurlijk, ik heb ze ook meegemaakt. Maar openheid brengt zoveel meer: het geeft hoop en brengt verbinding. Ben alsjeblieft jezelf, daarmee geef je de wereld een prachtig cadeau op manieren die je vooraf nooit had kunnen bedenken.

 

Read More

Kortemouwenweer

9 april 2017
/ / /
Comments Closed

Warme lentezon, rokjesdag en kortemouwenweer! De lente is weer begonnen: de eerste echte zonnestralen en de temperatuur die omhoogklimt. Lekker naar buiten, hup de zon in en ein-de-lijk mag die warme wintertrui weer uit.

Of eindelijk? Voor niet iedereen geldt deze vreugde of euforie bij het stijgen van de temperatuur. Voor sommige mensen is dit een cocktail van (letterlijke) confrontatie met zichzelf, de buitenwereld, stigma en een vleugje (of een grote scheut) zelfstigma. Want een t-shirt aan betekent ook ontblote armen en straks als de temperatuur nog meer stijgt, ontblote benen. Wanneer je je op die plekken beschadigd hebt, word je nogal met je neus op de feiten gedrukt. En zie hier de veelgenoemde spiraal van twijfel en onzekerheid.

Uiteraard geldt dit niet voor iedereen die zichzelf beschadigt en beschadigt niet iedereen zich op zichtbare plekken. Persoonlijk herken ik dit dilemma maar al te goed en wordt het met de jaren (en de littekens) moeilijker. Wat als anderen het zien? Zullen ze me uitlachen of afkeuren?

Dat je een interne strijd voert, wordt op dit soort dagen wel heel hard zichtbaar. “Wil ik dat? Wil ik mijn kwetsbaarheid, mijn winterse geheim weer blootgeven? Shockeer ik er niemand mee? Wat denken mijn collega’s wel niet? ” Allemaal gedachten waarbij mijn eigen zelfstigma niet de minste is.

Mag ik ook genieten van de warme zonnestralen op mijn (ietwat gehavende) huid?

Want vindt iemand er überhaupt iets van? En wat is er verkeerd aan om je kwetsbaar op te stellen? Zegt het niet meer over de ander als hij/zij er iets van vindt? En is dit werkelijk echt schadelijk voor mij? Of mag ik ook gewoon niet ten ondergaan van de hitte, mag ik ook verkoeling zoeken door in een t-shirtje rond te lopen? En mag ik ook genieten van de warme zonnestralen op mijn (ietwat gehavende) huid?

Een kant en klaar antwoord heb ik niet op deze vragen. Wel weet ik dat ik vaak veel te streng ben voor mijzelf… Natuurlijk mag ik genieten van de zon op mijn huid, natuurlijk hoef ik niet te smelten van de warmte door per se een vestje aan te houden, natuurlijk mag ik mijn kwetsbare kant en strijd laten zien. En jij ook! Iedereen! Maar het blijft lastig en het is heel begrijpelijk dat ermee geworsteld wordt.

Helaas geen kant en klaar antwoord, wat voor iedereen geldt.Het belangrijkste is dat je doet wat voor jou goed voelt! Niemand kan jou forceren om een t-shirt aan te doen, niemand kan je forceren om je vestje aan te houden. Jij hebt zelf een keuze en alles is goed, kies met je hart en probeer te zien waar er zelfstigma om de hoek komt kijken.

Ik kies vandaag voor een 3 kwart mouwtje… een mooie gulden middenweg.

 

Read More

Per 1 april nieuwe openingstijden kantoor!

16 maart 2017
/ / /
Comments Closed

 

Heb je al langer de wens om langs te komen of loop je met het idee om eens te bellen?

Door een uitbreiding van ons vrijwilligersteam is het mogelijk geworden om vanaf 1 april (geen grap!) in de even weken ook op vrijdag op ons kantoor in Utrecht langs te komen of om ons te bellen. Wij zijn erg blij met deze uitbreiding en de vrijwilligers staan voor je klaar om je te helpen met vragen of gewoon voor een luisterend oor.

De nieuwe tijden worden per 1 april:

Maandag:                               telefonisch spreekuur: 12.00 t/m 14.30

Woensdag:                            telefonisch spreekuur: 11.00 t/m 13.00
inloopspreekuur: 13.30 t/m 14.30

Vrijdag: Nieuw                    telefonisch spreekuur: 11.00 t/m 13.00
inloopspreekuur: 13.30 t/m 14.30

Let op!!! Vrijdag zijn we eens in de twee weken aanwezig, in de even weken.

Read More

Ik haatte mijn lichaam zo erg dat ik het kapot wilde maken

10 maart 2017
/ / /
Comments Closed

Jaella beschadigde zichzelf al op vroege leeftijd. Wat onschuldig begon met naalden door het vel halen werd later erger. Ze doet mee aan deze campagne omdat ze weet hoe het is om tegen vooroordelen aan te lopen, of onheus bejegend te worden. Maar ook omdat ze weet dat herstel mogelijk is, Jaella is daar zelf het daar het levende voorbeeld van. 

Hoe kwam je in aanraking met zelfbeschadiging?
Ik beschadig mezelf eigenlijk al vanaf heel jonge leeftijd. Ik weet niet precies hoe oud ik was toen ik ermee begon. Als kind ging ik vaak als ik me niet fijn voelde onder de tafel zitten en stak dan de naalden uit mijn moeders naaikistje door het vel van mijn hand. daar werd ik rustig van.

Op mijn twaalfde begon ik met snijden in mezelf. Ik weet niet hoe hier bij ben gekomen. Ik kan me de eerste keer ook niet precies herinneren. In deze tijd had ik al perioden dat ik er niet bij was in mijn hoofd, al dissocieerde. Ook begon ik in die periode drugs te gebruiken. Hoe het de eerste keer ontstaan is kan ik me dus niet meer voor de geest halen. ik kan me wel herinneren dat ik het met enige regelmaat deed, alleen op mijn slaapkamer. Op deze momenten voelde ik zo veel dat het leek alsof mijn hoofd uit elkaar zou spatten. ik dacht eraan om dwars door het raam naar buiten te springen. In plaats daarvan sneed ik mezelf en werd dan weer rustig. Een tijdje later kwam er door allerlei nare gebeurtenissen ook nog de reden bij dat ik mijn lichaam vreselijk vond en het stuk wilde maken als een soort straf. Voor zover ik weet heb ik zelfbeschadiging alleen ontdekt, niet doordat iemand anders het deed of door de media.

Waarom doe je mee met deze campagne?

Ik doe mee aan deze campagne omdat ik en anderen die zichzelf beschadigen of beschadigd hebben tegen zoveel vooroordelen aanlopen. Veel mensen weten weinig af van wat de redenen van zelfbeschadiging zijn. Ze reageren daarom bot, bevooroordeeld en soms regelrecht wreed zoals in het geval van onverdoofd hechten in het ziekenhuis. Mede door de onwetendheid van anderen en het enorme schaamtegevoel bij mezelf heb ik mijn zelfbeschadiging jarenlang verborgen gehouden. Ik heb vervelende ervaringen opgedaan in ziekenhuizen en op opnameafdelingen. ik denk dat ik eerder en beter geholpen had kunnen worden als er meer begrip voor dit onderwerp had bestaan. Ik doe mee aan deze campagne omdat ik er aan wil helpen bijdragen dat dat begrip er komt. Dat mensen zichzelf en hun littekens niet langer verstoppen. Dat de naasten van mensen die zichzelf beschadigen beter weten waar ze mee te maken hebben en de ander en zichzelf beter kunnen helpen. Stichting Zelfbeschadiging kan hierbij helpen en daarom is van het grootste belang dat deze stichting kan blijven bestaan. Daar hebben we donateurs hard bij nodig!

Waar liep (of loop) je als lotgenoot het meest tegenaan?

Ik ben het meest tegen onbegrip aangelopen. In mijn puberteit zowel van mijn omgeving als de hulpverleners. Later vooral in ziekenhuizen en therapie. Afdelingen en groepen waar er niet over zelfbeschadiging mocht worden gepraat, straf als je het deed, contracten tekenen dat je het niet meer zou doen en akelige opmerkingen van personeel. Dit alles zorgde dat ik me nog meer schaamde. Het stopte de zelfbeschadiging niet, maakte het misschien alleen maar erger. Ik werd alleen beter in het liegen erover en wonden maken op plaatsen waar mensen het niet meteen zagen. Het leek alsof niemand echt begreep dat zelfbeschadiging het enige houvast in mijn leven was. Zoveel mensen dachten dat ik het voor de aandacht deed, of dat ik “gewoon niet wilde stoppen” Ik vond het erg pijnlijk om te merken dat er zo weinig mensen waren die begrepen dat ik eerst aan andere zaken moest werken. Dat ik me beter moest gaan voelen over mezelf, andere manieren leren om om te gaan met heftige herinneringen en emoties. Toen ik dat ging doen had ik de zelfbeschadiging niet meer nodig.

Hoe denk je (met jouw kennis en ervaring) dat mensen het beste geholpen kunnen worden?

Ik denk dat er niet 1 formule is waarmee mensen het beste geholpen kunnen worden. Iedere persoon is zo anders, met andere behoeften en wensen en een andere reden voor de zelfbeschadiging. Ik denk wel dat het enorm zou schelen als er meer kennis in de wereld komt over zelfbeschadiging en de functie hiervan. Als hulpverleners, dokters en verplegend personeel zich meer verdiepen in dit onderwerp en de oude vooroordelen los kunnen laten. Ik denk dat voorlichting en de kennis van ervaringsdeskundigen op dit gebied hierbij vitaal zijn. Verder merk ik dat zoveel mensen dit onderwerp erg eng en ongemakkelijk vinden. Met elkaar in gesprek gaan hierover gebeurt nog te weinig mijns inziens. Ik begrijp wel dat het geen makkelijk gespreksonderwerp is maar het vermijden ervan maakt het voor niemand makkelijker. Hierbij zouden ervaringsdeskundigen ook een grote rol kunnen spelen. Zij staan vaak al verder af van hun zelfbeschadiging en kunnen het rustig en begrijpelijk uitleggen aan anderen waardoor er meer begrip ontstaat. Voor de mensen die zichzelf beschadigen is lotgenotencontact denk ik erg belangrijk. Weten dat je niet alleen bent en elkaar kunnen steunen op lastige momenten maar ook elkaar helpen in herstel. Met bovenstaande zaken hou ik me bij Stichting Zelfbeschadiging bezig en zie regelmatig mooie resultaten. Ik ben blij dat ik mijn ervaring nu op een positieve manier kan inzetten om anderen te helpen.

Welke situatie of gebeurtenis met betrekking tot jouw rol als lotgenoot kun je je nog zo voor de geest halen?

Ik moest naar het ziekenhuis voor hechtingen. Daar aangekomen wilde de arts mijn wonden met lijm aan elkaar maken. Aangezien ik al vaker wonden had laten hechten zag ik meteen dat deze wonden daar te diep voor waren en dat de wonden dan waarschijnlijk weer open zouden gaan. Dat heb ik op dat moment aangegeven. Als reactie kreeg ik: “Waar maak jij je druk om, je ziet er toch al niet meer uit.” Ik voelde me zo klein op dat moment. Het had al veel moeite gekost om mijn mond überhaupt open te doen en die werd nu vakkundig gesnoerd. Ik voelde me niks, niemand. De wonden werden gelijmd en gingen zoals voorspeld binnen het uur weer open. Ik zat op dat moment tussen een groep mensen en zag te laat het bloed uit mijnmouw lopen. Ik schaamde me dood. Deze ervaring heeft ervoor gezorgd dat ik daarna een hele tijd geen wonden meer heb laten hechten.

 

Read More
Pagina 1 van 3123