Author Archives Marloes

Meldactie ‘Betere behandeling voor jeugdtrauma’s

24 mei 2017
/ / /
Comments Closed

Meldactie ‘Betere behandeling voor jeugdtrauma’s

Voor veel mensen met jeugdtrauma’s, waaronder psychische mishandeling, fysieke mishandeling, verwaarlozing en seksueel misbruik is het moeilijk om gespecialiseerde traumabehandeling te vinden. Vaak duurt dat vele jaren. Wij vinden dat onacceptabel en komen in actie! 

Wacht je te lang, krijg je geen gespecialiseerde traumabehandeling, of je word van het kastje naar de muur gestuurd? Niet moedeloos worden! Kom samen met vele anderen in actie. Je bent belangrijk! Je kunt een steentje bijdragen aan betere traumabehandeling. Voor jezelf en voor anderen. Vind jij ook dat er betere behandeling voor mensen met jeugdtrauma’s moet komen? Help dan mee!

Meld je ervaringen bij de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa). Zij zijn de toezichthouder op de kwaliteit en capaciteit van zorg bij zorgaanbieders en zorgverzekeraars. Je kunt ook iemand anders vragen de melding te doen.

Bekijk hier de video hoe je kunt melden:

https://youtu.be/g3vX1Wldry8

Direct melden:

https://www.nza.nl/organisatie/Contact/Meldpunt/

Voor meer actie-informatie zie:

www.strakxisnu.nl

GGZ- behandelaren en verwijzers die tegen bovengenoemde problemen aanlopen kunnen ook een melding bij de NZa doen.

Op 29 april was er in Vara Kassa een item rondom de actie, kijk het hier terug : https://www.npo.nl/kassa/29-04-2017/VARA . De actie wordt aangekondigd onder het item: het zou beter gaan met de geestelijke gezondheidszorg. Maar wat is daar van terecht gekomen?

Namens alle 18 deelnemende organisaties: Stichting STRAKX, CELEVT, Vereniging Caleidoscoop, MIND, Stichting Revief, De Nieuwe GGZ, FAS Stichting, Project Jongerennetwerk, Vereniging LOGA, Stichting PRAAT, Project Speaknow, Slachtofferhulp Nederland, Stichting Borderline, Stichting Zelfbeschadiging, Stichting Overlevers Munchhausen by Proxy; Stichting SKIP, Vereniging ( C) PTSS, Ongeziene Blinde, Stichting VPKK.

 

Read More

Het cadeau van openheid

2 mei 2017
/ / /
Comments Closed

illustratie door Sarah Minck (vrijwilliger)

Door: Meike, 25 jaar

Sommige dingen vertel je liever niet: dat je een soa hebt ghad, tot je 14e nog in bed plaste, dat je vreemd bent gegaan of dat je psychische problemen hebt (gehad). Gelukkig hoef je hier niet met iedereen over te praten, want je ziet het aan de buitenkant niet. Hoewel… bij sommige mensen kan je wel zien dat ze psychische problemen hebben (gehad), bijvoorbeeld bij mij. Op mijn armen en benen zitten namelijk vele littekens, littekens die ik mezelf heb toegebracht toen ik depressief was. Niet iets wat iedereen hoeft te weten. “Hoi, ik ben Meike en ik ben depressief geweest, aangenaam kennis te maken.” Nou nee. Maar het is wel voor iedereen zichtbaar, zeker in de zomermaanden.

Mijn antwoord op vragen is meestal: “ik ben vroeger depressief geweest en toen heb ik dat zelf gedaan.” Sommige mensen bewonderen mijn openheid, anderen beginnen gauw over het weer. Er zijn ook mensen die proberen de afschuw die ze voelen niet te tonen. Niet omdat ze mij afschuwelijk vinden, maar omdat ze het idee dat iemand zichzelf zo kan toetakelen niet kunnen bevatten. Iedereen reageert anders, de meeste reacties ben ik allang vergeten, maar sommigen blijven me altijd bij.

Zoals de keer dat ik tijdens mijn stage in het ziekenhuis een infuuszak verwisselde bij een man die, zoals zovelen, naar mijn armen keek. “Ben jij zo wanhopig geweest?” Deze vraag raakte me.
“Ja, ik ben heel wanhopig geweest vroeger.” Hij knikte en begon te vertellen hoe radeloos hij zichzelf soms voelde en wat hij had meegemaakt. Een indringend, persoonlijk gesprek, waarin we elkaar begrepen op een niveau dat dieper ging dan dat van een verpleegkundige en een patiënt.

Of die zomerdag dat ik in het park een man tegen kwam die zijn hond aan het uitlaten was. “Gaat het nu weer goed met je?” vroeg hij met een blik op mijn armen.
“Ja, nu gelukkig wel.”
“Wat fijn, en wat dapper dat je zo rondloopt!” Ik vind het zelf niet zozeer dapper, maar vooral fijn om de zon op mijn armen te voelen en mezelf niet meer te hoeven verstoppen in broeierige vesten met langemouwen. “Mijn zus heeft dat ook gedaan, zij schaamt zich er nog heel erg voor. Het is zo mooi om te zien dat dat niet hoeft.” Hij maakte mijn dag bijzonder, en ik de zijne.

Soms blijft het toch een dilemma. Zo liep ik mijn eindstage bij een instelling voor jongeren met zware psychische problematiek. Kon ik daar wel met korte mouwen aan het werk zijn? Ik besloot van wel, want wat voor voorbeeld zou ik zijn als ik mijn eigen verleden zou verbergen?
Jongeren kwamen naar me toe en vertelden over hun eigen zelfbeschadiging. “Eindelijk kan ik er echt over praten,” verzuchtte een van de meiden. “Jij begrijpt echt hoe het is. De anderen doen hun best, maar ze snappen het niet, niet echt.”

We denken vaak dat openheid leidt tot veroordeling en onbegrip. En deze reacties zijn er natuurlijk, ik heb ze ook meegemaakt. Maar openheid brengt zoveel meer: het geeft hoop en brengt verbinding. Ben alsjeblieft jezelf, daarmee geef je de wereld een prachtig cadeau op manieren die je vooraf nooit had kunnen bedenken.

 

Read More

Kortemouwenweer

9 april 2017
/ / /
Comments Closed

Warme lentezon, rokjesdag en kortemouwenweer! De lente is weer begonnen: de eerste echte zonnestralen en de temperatuur die omhoogklimt. Lekker naar buiten, hup de zon in en ein-de-lijk mag die warme wintertrui weer uit.

Of eindelijk? Voor niet iedereen geldt deze vreugde of euforie bij het stijgen van de temperatuur. Voor sommige mensen is dit een cocktail van (letterlijke) confrontatie met zichzelf, de buitenwereld, stigma en een vleugje (of een grote scheut) zelfstigma. Want een t-shirt aan betekent ook ontblote armen en straks als de temperatuur nog meer stijgt, ontblote benen. Wanneer je je op die plekken beschadigd hebt, word je nogal met je neus op de feiten gedrukt. En zie hier de veelgenoemde spiraal van twijfel en onzekerheid.

Uiteraard geldt dit niet voor iedereen die zichzelf beschadigt en beschadigt niet iedereen zich op zichtbare plekken. Persoonlijk herken ik dit dilemma maar al te goed en wordt het met de jaren (en de littekens) moeilijker. Wat als anderen het zien? Zullen ze me uitlachen of afkeuren?

Dat je een interne strijd voert, wordt op dit soort dagen wel heel hard zichtbaar. “Wil ik dat? Wil ik mijn kwetsbaarheid, mijn winterse geheim weer blootgeven? Shockeer ik er niemand mee? Wat denken mijn collega’s wel niet? ” Allemaal gedachten waarbij mijn eigen zelfstigma niet de minste is.

Mag ik ook genieten van de warme zonnestralen op mijn (ietwat gehavende) huid?

Want vindt iemand er überhaupt iets van? En wat is er verkeerd aan om je kwetsbaar op te stellen? Zegt het niet meer over de ander als hij/zij er iets van vindt? En is dit werkelijk echt schadelijk voor mij? Of mag ik ook gewoon niet ten ondergaan van de hitte, mag ik ook verkoeling zoeken door in een t-shirtje rond te lopen? En mag ik ook genieten van de warme zonnestralen op mijn (ietwat gehavende) huid?

Een kant en klaar antwoord heb ik niet op deze vragen. Wel weet ik dat ik vaak veel te streng ben voor mijzelf… Natuurlijk mag ik genieten van de zon op mijn huid, natuurlijk hoef ik niet te smelten van de warmte door per se een vestje aan te houden, natuurlijk mag ik mijn kwetsbare kant en strijd laten zien. En jij ook! Iedereen! Maar het blijft lastig en het is heel begrijpelijk dat ermee geworsteld wordt.

Helaas geen kant en klaar antwoord, wat voor iedereen geldt.Het belangrijkste is dat je doet wat voor jou goed voelt! Niemand kan jou forceren om een t-shirt aan te doen, niemand kan je forceren om je vestje aan te houden. Jij hebt zelf een keuze en alles is goed, kies met je hart en probeer te zien waar er zelfstigma om de hoek komt kijken.

Ik kies vandaag voor een 3 kwart mouwtje… een mooie gulden middenweg.

 

Read More

Per 1 april nieuwe openingstijden kantoor!

16 maart 2017
/ / /
Comments Closed

 

Heb je al langer de wens om langs te komen of loop je met het idee om eens te bellen?

Door een uitbreiding van ons vrijwilligersteam is het mogelijk geworden om vanaf 1 april (geen grap!) in de even weken ook op vrijdag op ons kantoor in Utrecht langs te komen of om ons te bellen. Wij zijn erg blij met deze uitbreiding en de vrijwilligers staan voor je klaar om je te helpen met vragen of gewoon voor een luisterend oor.

De nieuwe tijden worden per 1 april:

Maandag:                               telefonisch spreekuur: 12.00 t/m 14.30

Woensdag:                            telefonisch spreekuur: 11.00 t/m 13.00
inloopspreekuur: 13.30 t/m 14.30

Vrijdag: Nieuw                    telefonisch spreekuur: 11.00 t/m 13.00
inloopspreekuur: 13.30 t/m 14.30

Let op!!! Vrijdag zijn we eens in de twee weken aanwezig, in de even weken.

Read More

Ik haatte mijn lichaam zo erg dat ik het kapot wilde maken

10 maart 2017
/ / /
Comments Closed

Jaella beschadigde zichzelf al op vroege leeftijd. Wat onschuldig begon met naalden door het vel halen werd later erger. Ze doet mee aan deze campagne omdat ze weet hoe het is om tegen vooroordelen aan te lopen, of onheus bejegend te worden. Maar ook omdat ze weet dat herstel mogelijk is, Jaella is daar zelf het daar het levende voorbeeld van. 

Hoe kwam je in aanraking met zelfbeschadiging?
Ik beschadig mezelf eigenlijk al vanaf heel jonge leeftijd. Ik weet niet precies hoe oud ik was toen ik ermee begon. Als kind ging ik vaak als ik me niet fijn voelde onder de tafel zitten en stak dan de naalden uit mijn moeders naaikistje door het vel van mijn hand. daar werd ik rustig van.

Op mijn twaalfde begon ik met snijden in mezelf. Ik weet niet hoe hier bij ben gekomen. Ik kan me de eerste keer ook niet precies herinneren. In deze tijd had ik al perioden dat ik er niet bij was in mijn hoofd, al dissocieerde. Ook begon ik in die periode drugs te gebruiken. Hoe het de eerste keer ontstaan is kan ik me dus niet meer voor de geest halen. ik kan me wel herinneren dat ik het met enige regelmaat deed, alleen op mijn slaapkamer. Op deze momenten voelde ik zo veel dat het leek alsof mijn hoofd uit elkaar zou spatten. ik dacht eraan om dwars door het raam naar buiten te springen. In plaats daarvan sneed ik mezelf en werd dan weer rustig. Een tijdje later kwam er door allerlei nare gebeurtenissen ook nog de reden bij dat ik mijn lichaam vreselijk vond en het stuk wilde maken als een soort straf. Voor zover ik weet heb ik zelfbeschadiging alleen ontdekt, niet doordat iemand anders het deed of door de media.

Waarom doe je mee met deze campagne?

Ik doe mee aan deze campagne omdat ik en anderen die zichzelf beschadigen of beschadigd hebben tegen zoveel vooroordelen aanlopen. Veel mensen weten weinig af van wat de redenen van zelfbeschadiging zijn. Ze reageren daarom bot, bevooroordeeld en soms regelrecht wreed zoals in het geval van onverdoofd hechten in het ziekenhuis. Mede door de onwetendheid van anderen en het enorme schaamtegevoel bij mezelf heb ik mijn zelfbeschadiging jarenlang verborgen gehouden. Ik heb vervelende ervaringen opgedaan in ziekenhuizen en op opnameafdelingen. ik denk dat ik eerder en beter geholpen had kunnen worden als er meer begrip voor dit onderwerp had bestaan. Ik doe mee aan deze campagne omdat ik er aan wil helpen bijdragen dat dat begrip er komt. Dat mensen zichzelf en hun littekens niet langer verstoppen. Dat de naasten van mensen die zichzelf beschadigen beter weten waar ze mee te maken hebben en de ander en zichzelf beter kunnen helpen. Stichting Zelfbeschadiging kan hierbij helpen en daarom is van het grootste belang dat deze stichting kan blijven bestaan. Daar hebben we donateurs hard bij nodig!

Waar liep (of loop) je als lotgenoot het meest tegenaan?

Ik ben het meest tegen onbegrip aangelopen. In mijn puberteit zowel van mijn omgeving als de hulpverleners. Later vooral in ziekenhuizen en therapie. Afdelingen en groepen waar er niet over zelfbeschadiging mocht worden gepraat, straf als je het deed, contracten tekenen dat je het niet meer zou doen en akelige opmerkingen van personeel. Dit alles zorgde dat ik me nog meer schaamde. Het stopte de zelfbeschadiging niet, maakte het misschien alleen maar erger. Ik werd alleen beter in het liegen erover en wonden maken op plaatsen waar mensen het niet meteen zagen. Het leek alsof niemand echt begreep dat zelfbeschadiging het enige houvast in mijn leven was. Zoveel mensen dachten dat ik het voor de aandacht deed, of dat ik “gewoon niet wilde stoppen” Ik vond het erg pijnlijk om te merken dat er zo weinig mensen waren die begrepen dat ik eerst aan andere zaken moest werken. Dat ik me beter moest gaan voelen over mezelf, andere manieren leren om om te gaan met heftige herinneringen en emoties. Toen ik dat ging doen had ik de zelfbeschadiging niet meer nodig.

Hoe denk je (met jouw kennis en ervaring) dat mensen het beste geholpen kunnen worden?

Ik denk dat er niet 1 formule is waarmee mensen het beste geholpen kunnen worden. Iedere persoon is zo anders, met andere behoeften en wensen en een andere reden voor de zelfbeschadiging. Ik denk wel dat het enorm zou schelen als er meer kennis in de wereld komt over zelfbeschadiging en de functie hiervan. Als hulpverleners, dokters en verplegend personeel zich meer verdiepen in dit onderwerp en de oude vooroordelen los kunnen laten. Ik denk dat voorlichting en de kennis van ervaringsdeskundigen op dit gebied hierbij vitaal zijn. Verder merk ik dat zoveel mensen dit onderwerp erg eng en ongemakkelijk vinden. Met elkaar in gesprek gaan hierover gebeurt nog te weinig mijns inziens. Ik begrijp wel dat het geen makkelijk gespreksonderwerp is maar het vermijden ervan maakt het voor niemand makkelijker. Hierbij zouden ervaringsdeskundigen ook een grote rol kunnen spelen. Zij staan vaak al verder af van hun zelfbeschadiging en kunnen het rustig en begrijpelijk uitleggen aan anderen waardoor er meer begrip ontstaat. Voor de mensen die zichzelf beschadigen is lotgenotencontact denk ik erg belangrijk. Weten dat je niet alleen bent en elkaar kunnen steunen op lastige momenten maar ook elkaar helpen in herstel. Met bovenstaande zaken hou ik me bij Stichting Zelfbeschadiging bezig en zie regelmatig mooie resultaten. Ik ben blij dat ik mijn ervaring nu op een positieve manier kan inzetten om anderen te helpen.

Welke situatie of gebeurtenis met betrekking tot jouw rol als lotgenoot kun je je nog zo voor de geest halen?

Ik moest naar het ziekenhuis voor hechtingen. Daar aangekomen wilde de arts mijn wonden met lijm aan elkaar maken. Aangezien ik al vaker wonden had laten hechten zag ik meteen dat deze wonden daar te diep voor waren en dat de wonden dan waarschijnlijk weer open zouden gaan. Dat heb ik op dat moment aangegeven. Als reactie kreeg ik: “Waar maak jij je druk om, je ziet er toch al niet meer uit.” Ik voelde me zo klein op dat moment. Het had al veel moeite gekost om mijn mond überhaupt open te doen en die werd nu vakkundig gesnoerd. Ik voelde me niks, niemand. De wonden werden gelijmd en gingen zoals voorspeld binnen het uur weer open. Ik zat op dat moment tussen een groep mensen en zag te laat het bloed uit mijnmouw lopen. Ik schaamde me dood. Deze ervaring heeft ervoor gezorgd dat ik daarna een hele tijd geen wonden meer heb laten hechten.

 

Read More

Self-Injury Awareness Day 2017

2 maart 2017
/ / /
Comments Closed

Op 1 maart was het Self-Injury Awareness Day (SIAD), dit is de dag waarop er wereldwijd stil wordt gestaan bij -zelfbeschadiging- met als doel het stigma te verminderen en meer begrip te kweken. Dit jaar werkten wij samen met MIND om dit onderwerp onder de aandacht te brengen, met goed resultaat. Wij maakten een video met ervaringsdeskundige Kenza en onderzoeker, verpleegkundige en bestuurslid Nienke over de bejegening en aanpak op de SEH’s en/of huisartsenposten. 

De actie was een groot succes. Op Facebook werd de video massaal gedeeld en bekeken. We kregen veel hartverwarmende reacties, reacties van mensen die zich herkenden in het verhaal van Kenza en dat ze het erg sterk vonden dat de video een mooie wisselwerking was tussen een ervaringsdeskundige en een professional. Naast de video deden we de oproep om ervaringen over behandelingen n.a.v. zelfbeschadiging op een SEH of HAP te delen middels onze vragenlijst. Met deze vragenlijst kunnen we, bij voldoende ingevulde vragenlijsten om tafel kunnen met beroepsverenigingen en andere gesprekspartners.
Inmiddels staat de teller op ingevulde vragenlijsten op 60, wij zijn hier al erg blij mee!

Niet alleen op social media werd er flink gedeeld, geliked en gereageerd, ook de traditionele media wist ons te vinden. Zo werd er een mooi artikel geschreven door het Nederlands Dagblad (NB: de keuze van de foto was niet onze keuze en kan mogelijk triggeren). 3FM tussenuur plaatste ons artikel en op de websites van wij zijn MIND, MIND Blue en MIND Young draaide het om het onderwerp zelfbeschadiging en werd het bericht gedeeld.

Naast onze actie werden er meer acties rondom zelfbeschadiging opgezet. Zo werd er in Enschede door Zebra Voorlichting een lotgenotendag georganiseerd met verschillende workshops, deden onze Zuiderburen van Verwonderd een oproep om zoveel mogelijk alternatieven voor zelfverwonding in te zamelen welke zij later als lijst uit gaan brengen en werd er door LifeSIGNS een informatieve video uitgebracht.

Kortom er gebeurde een heleboel om meer bewustzijn en begrip te creëren rondom zelfbeschadiging en dat is, volgens ons, een goede zaak! Heb jij het allemaal gemist, of wil je onze actie nog een keer terug kijken? Hieronder een aantal linkjes:

Online vragenlijst voor het melden van misstanden op SEH’s/HAP’s.
https://vragenlijst.dezorgvraag.nl/zelfbeschadigingseh of bel met het Nationale Zorgnummer
(0900-2356780)

De video met Kenza en Nienke die vertellen over zelfbeschadiging en de behandeling op de spoedeisende hulp.
https://www.youtube.com/watch?v=dQg87Oxyapk

 

Read More

Eindelijk (h)erkenning: Een website alleen voor naasten

24 januari 2017
/ / /
Comments Closed

Zaltbommel – Portret van Janneke en Theo Boogaard, gemaakt als illustratief beeld voor de communicatie van het project ‘Naasten in kracht’ van Ypsilon/ResCon in samenwerking met het Landelijk Platform Ggz. Foto: Arnold Reyneveld

Eindelijk (h)erkenning: Een website alleen voor naasten

Over twee jaar moet hij af zijn: een interactieve website speciaal voor familie en naasten van mensen met psychische klachten. Een project opgezet met 9 cliënten- en familieorganisaties uit de GGz sector. De LSZ werkt mee en levert input vanuit ervaringsdeskundigen.

Achtergrond

Informatie over psychische klachten is ruimschoots voorhanden tegenwoordig. In de vorm van websites, blogs van ervaringsdeskundigen, fora, boeken, etc. Maar dat gaat vaak over de mensen die het zelf hebben. Partners, kinderen, broers en zussen die worstelen met ondersteuning van hun naaste zijn onzichtbaar. Terwijl ze wel samenleven met deze mensen, en dat gaat niet vanzelf. Voor veel naasten is het een zoektocht om de juiste balans te vinden tussen er zijn voor iemand anders en genoeg tijd en ruimte houden voor jezelf.

 Doel

Naasten in Kracht heeft als doel om via de interactieve website de kracht van naasten van mensen met psychische klachten te versterken met tips en trucs.


Wat gaan we doen

Om naasten te ondersteunen, zal de interactieve website worden voorzien van informatie, psycho-educatie en ervaringsverhalen.

Om ervoor te zorgen dat de interactieve website goed aansluit bij vragen en behoeften van naasten worden experts op het gebied van digitale psycho-educatie en naasten geraadpleegd via (groeps-)interviews. Vervolgens wordt een raamwerk ontwikkeld en verzamelen we ervaringsverhalen, aansluitend bij vragen en problemen waar naasten tegen aanlopen. En dan komt het proces om alle informatie logisch te ordenen in een website en testen, testen, testen. Naar verwachting kunnen naasten hier eind 2018 gebruik van maken. Houd onze website in de gaten voor de ontwikkelingen. Heb je een concreet idee voor de website? Het projectteam gaat met je idee aan de slag. Mail je idee of tip aan m.martens@rescon.nl met de vermelding van:  concreet idee.


Wie doen er mee

Naasten in kracht is een initiatief van de gezamenlijke cliënten/familieorganisaties in de ggz – en wordt mede mogelijk gemaakt met steun van het Ministerie van VWS.


Meer weten?

Wil je meer weten over het project? Neem dan contact op met de projectleider:  Marloes Martens, m.martens@rescon.nl

 

 

Read More

Haar pijn deed ook mij ongelofelijk veel pijn!

27 december 2016
/ / /
Comments Closed

Haar pijn deed ook mij ongelofelijk veel pijn!

Tamara heeft de strijd van haar zus jarenlang van dichtbij meegemaakt. Het deed haar ongelofelijk pijn om te zien hoe haar zus aan het vechten en worstelen was en hoe zij vervolgens wanneer het “mis” was gegaan niet goed behandeld werd door professionals. Inmiddels gaat het met haar zus gelukkig veel beter. Door mee te doen aan deze campagne hoopt ze vooral dat er meer bekendheid komt over het onderwerp zelfbeschadiging en draagt ook daarom de stichting een warm hart toe.

Hoe kwam je in aanraking met zelfbeschadiging?
Mijn zus beschadigde zichzelf jarenlang.

Waarom doe je mee met deze campagne?
Omdat zelfbeschadiging voor veel mensen nog onbekend terrein is. Hierdoor bestaan veel (onterechte) vooroordelen over wat het is en waarom mensen dit doen, en krijgen zij niet de juiste hulp. Omdat ik zelf heb ervaren hoe de onbekendheid bij hulp- en zorgverleners leidt tot een verkeerde aanpak, zie ik hoe
ontzettend belangrijk het werk van de LSZ is en wil ik de stichting graag helpen meer te kunnen doen.

Waar liep (of loop) je als bondgenoot het meest tegenaan?
De hierboven genoemde onbekendheid en vooroordelen van zorg- en hulpverleners. Ik heb ervaren hoe mijn zus veroordeeld en zelfs “gestraft” werd: behandelen van wonden zonder verdoving of na uren wachten, niet meer deel mogen nemen aan therapie na zelfbeschadiging enz. Juist de mensen die zouden
moeten helpen, zorgen er soms voor dat mensen die zichzelf beschadigen als overlevingsmechanisme nog verder getraumatiseerd raken. Het is zo belangrijk dat hierin wat verandert.

Hoe denk je (met jouw kennis en ervaring) dat mensen het beste geholpen kunnen worden?
Er moet meer bekendheid komen over wat zelfbeschadiging precies is en wat het voor functie heeft bij mensen die het doen. Hierdoor kunnen hulpverleners er effectiever mee omgaan en worden mensen hopelijk minder gestigmatiseerd (zowel door hulpverleners als “de gewone mens” die in aanraking komt met littekens).

Welke situatie of gebeurtenis met betrekking tot jouw rol als bondgenoot  kun je je nog zo voor de geest halen?
Hoe kwaad ik was toen mijn zus tijdens een intensieve therapie “gestraft” werd wanneer zij zichzelf door oplopende spanningen beschadigde. Er was geen enkel begrip voor dat zelfbeschadiging voor haar in die situatie af en toe onvermijdelijk was, omdat er zoveel nare dingen uit het verleden naar boven werden gehaald. Het werd en wordt te vaak gezien als “aandachttrekkerij”…. Juist als je weet hoeveel pijn iemand met zich meedraagt en hoe die af en toe bijna ondraaglijk wordt, is het heel naar als anderen haar veroordelen om de manier waarop ze daar een uitweg voor zoekt. Ik denk dat mijn zus nog leeft omdat ze die uitweg kon vinden in zichzelf beschadigen, hoe pijnlijk het ook is te zien dat iemand dat nodig heeft.

Om de komende jaren voorlichting te kunnen blijven geven, een bijdrage te kunnen leveren aan de visie en werkwijze voor professionals op het gebied van zelfbeschadiging én om lot- en bondgenoten te kunnen blijven ondersteunen hebben wij uw hulp hard nodig!

Helpt u ons mee?!






Uw bijdrage:

Doneren
Een bedrag:
€ 10,-€ 25,-€ 50,-

Mijn gegevens:

Aanhef:
Voornaam (verplicht)
Achternaam (verplicht)
Straat (verplicht)
Huisnnummer (verplicht)
Toevoeging
Postcode (verplicht)
Woonplaats (verplicht)
E-mailadres (verplicht)
Geboortedatum
IBAN rekeningnummer (verplicht)
voorbeeld: NL91RABO0108248380
Ik ken de stichting via:
Ik word donateur omdat:

Read More

Omgaan met triggers, mijn ervaring

28 oktober 2016
/ / /
Comments Closed

1

Triggers, of ook wel ‘’uitlokkers’’ in het Nederlands zijn gebeurtenissen of situaties die een heftige reactie kunnen uitlokken. Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat je door een bepaalde gebeurtenis, maar ook gedachte, beeld, geur of gevoel de neiging krijgt om jezelf te beschadigen.

Er zijn vele soorten triggers, wat voor de een triggert hoeft voor de ander niet persé te triggeren. Voor mij is geluid een trigger. Ruziënde mensen kom ik daarom liever niet tegen. En als dat wel gebeurt, is dat voor mij erg lastig. Ook onderwerpen in de media die mij doen denken aan mijn eigen problemen, zoals nu in GTST bijvoorbeeld, kunnen mij erg raken en de neiging geven om mezelf te beschadigen.

Vele soorten
Omdat er zoveel soorten van triggers zijn, is het belangrijk om te ontdekken wat jou precies triggert. Het kan helpen om de verschillende triggers die je ervaart van elkaar te onderscheiden en bijvoorbeeld op te schrijven. Als je er achter bent welke onderwerpen triggerend voor jou zijn, zou je vervolgens kunnen onderzoeken wat het makkelijker maakt om hiermee om te leren gaan.
Het hoeft helemaal niet zo te zijn dat je van elke trigger evenveel last hebt. Het kan zelfs zo zijn dat je van dezelfde soort trigger de ene dag compleet van slag raakt terwijl ‘ie de andere dag nauwelijks invloed heeft. Hoe goed je coping (het omgaan met…) is met triggers, kan dus afhangen van je fysieke en mentale gesteldheid. Als je vermoeid bent is het waarschijnlijker dat je sneller getriggerd bent dan waneer je goed uitgerust bent.

In kaart brengen
Een goed hulpmiddel om in kaart te brengen wat voor jou triggerend is, is een dagboek(kaart) bijhouden waarin je elke dag noteert of je bent getriggerd, wat de aanleiding was, en hoe sterk de trigger aanvoelde. Dit is voor mij een methode geweest om mijn triggers in kaart te brengen. Toen ik dit zelf deed, viel het me bijvoorbeeld op dat ik in het weekend sneller last had van triggers dan doordeweeks. Doordat in het weekend al mijn afleiding van school en werk grotendeels wegviel, kwam ik veel meer in confrontatie met mijn eigen gedachten en gevoelens, sliep ik slechter, en was ik daardoor veel kwetsbaarder.

Omgaan met
Niet alleen goede zelfzorg is van belang om minder kwetsbaar te zijn. Wat ook kan helpen is bepaalde voorwerpen of situaties tijdelijk vermijden die je kunnen triggeren. Het is hierbij wel belangrijk dat je onthoudt dat dit niet voor altijd zo hoeft en je gaandeweg kan leren om minder angstig hiervoor te zijn. Voor mijzelf is het bijvoorbeeld belangrijk om mijn boodschappen te doen op een rustig moment, als er niet al te veel mensen in de winkel zijn. Ik kan niet elke situatie vermijden die triggert, maar bepaalde dingen op een andere manier aanpakken kan goed zijn om te voorkomen dat ik van slag raak. Ook kan het goed zijn om rekening te houden met triggers waarvan je weet dat ze gaan komen. Als je bijvoorbeeld een afspraak hebt bij de tandarts, maar weet dat dit je heel angstig maakt, kun je ervoor kiezen om de tandarts te vertellen dat je het erg moeilijk vind zodat hij of zij er rekening mee kan houden. Zo zijn er talloze manieren nog om te leren omgaan met triggers. Wat helpt jou het meest?

Sarah

4

Read More

Massale media-aandacht na zelfbeschadiging in GTST!

21 oktober 2016
/ / /
Comments Closed

gtst

Dat een nieuwsbericht zoveel kan doen! Naar aanleiding van de soapserie GTST die het onderwerp zelfbeschadiging in de serie heeft geschreven is er veel losgekomen op verschillende plekken. Om die reden hebben wij ons vorige nieuwsbericht geschreven, maar nooit hadden we gedacht dat de media dit zo groot zou oppakken.

Nadat het AD (Algemeen Dagblad) donderdag een interview publiceerde met o.a. Dwayne, onze vice voorzitter en bestuurslid Nienke stond de telefoon roodgloeiend. Editie NL wilde er graag een item van maken en ook RTL Boulevard vond dit een interessant onderwerp. Maar daar bleef het niet bij: ook NPO Radio 1 zou het onderwerp graag willen behandelen en de redactie van PAUW dacht er hard over na om dit in de uitzending terug te laten komen. Ondertussen hadden diverse andere websites het bericht van het AD al overgenomen of er zelf een draai aan gegeven. Zo was op Grazia.nl te lezen dat zelfbeschadiging een aandoening is (?) en werden de woorden van Nienke en Dwayne daarmee o.a. uit zijn verband gehaald.

Ondanks dat woorden soms anders worden neergezet, vinden wij het erg goed nieuws dat er nu zoveel media aandacht is voor dit onderwerp. In alle interviews die nu al zijn gedaan wordt de discussie goed gevoerd en worden alle kanten rondom dit onderwerp en of het wel/niet goed is dat GTST dit in haar serie heeft geschreven, goed belicht.

Voor wie die visie gemist heeft: dit is waarom wij het goed vinden dat GTST aandacht schenkt aan het onderwerp zelfbeschadiging:

GTST laat in de serie goed zien hoe spanning zich op kan bouwen, tonen verschillende vormen van zelfbeschadiging en niet onbelangrijk: laten ook de impact van zelfbeschadigend gedrag op de omgeving zien. Misschien niet direct het onderwerp waar je je kinderen mee in aanraking wilt brengen, maar openheid is toch een van de manieren waarop herstel kan beginnen en taboe en stigma doorbroken kan worden. Vwb het kopieergedrag, onze ervaring is dat kinderen, jongeren, volwassenen zichzelf niet zomaar gaan beschadigen! Het is vaak een symptoom van een onderliggend probleem. Het is dus niet aannemelijk (en ook niet onze ervaring, deze vraag wordt ons al jaren vaak gesteld) dat jongeren dit “zomaar” uit gaan proberen, of gaan doen omdat het populair is. Het blijft altijd nog écht pijn doen en in sommige gevallen zichtbaar voor de rest van je leven. Kortom wij vinden het goed dat dit onderwerp in de serie is geschreven, maar zijn ons ook bewust van triggerende effect. Het zou goed zijn als gtst na afloop een verwijzing doet naar Stichting Korrelatie of naar ons.

Wil je terug kijken wat er allemaal is gezegd over dit onderwerp? We hebben hier de radio- en de tv-opnames voor je op een rijtje gezet:

Radio 1 Dit is de Dag

schermafbeelding-2016-10-21-om-11-30-07

RTL Boulevard 

schermafbeelding-2016-10-21-om-11-33-01

Editie NL

schermafbeelding-2016-10-21-om-11-34-37

Shownieuws

schermafbeelding-2016-10-21-om-12-20-20

Hieronder de artikelen die zijn geplaatst naar aanleiding van het artikel in het AD:

Ondanks dat alles in 1 keer kwam en er ineens wel heel erg veel aandacht was voor ons als stichting, maar zelfbeschadiging in het bijzonder, hebben wij als kleine team toch snel weten te schakelen. Een speciale dank hiervoor aan Arnold die het halve land is doorgereden en de vele telefoontjes heeft afgehandeld!

Read More
Pagina 1 van 212