LSZ Nieuws

Meldactie ‘Betere behandeling voor jeugdtrauma’s

24 mei 2017
/ / /
Comments Closed

Meldactie ‘Betere behandeling voor jeugdtrauma’s

Voor veel mensen met jeugdtrauma’s, waaronder psychische mishandeling, fysieke mishandeling, verwaarlozing en seksueel misbruik is het moeilijk om gespecialiseerde traumabehandeling te vinden. Vaak duurt dat vele jaren. Wij vinden dat onacceptabel en komen in actie! 

Wacht je te lang, krijg je geen gespecialiseerde traumabehandeling, of je word van het kastje naar de muur gestuurd? Niet moedeloos worden! Kom samen met vele anderen in actie. Je bent belangrijk! Je kunt een steentje bijdragen aan betere traumabehandeling. Voor jezelf en voor anderen. Vind jij ook dat er betere behandeling voor mensen met jeugdtrauma’s moet komen? Help dan mee!

Meld je ervaringen bij de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa). Zij zijn de toezichthouder op de kwaliteit en capaciteit van zorg bij zorgaanbieders en zorgverzekeraars. Je kunt ook iemand anders vragen de melding te doen.

Bekijk hier de video hoe je kunt melden:

https://youtu.be/g3vX1Wldry8

Direct melden:

https://www.nza.nl/organisatie/Contact/Meldpunt/

Voor meer actie-informatie zie:

www.strakxisnu.nl

GGZ- behandelaren en verwijzers die tegen bovengenoemde problemen aanlopen kunnen ook een melding bij de NZa doen.

Op 29 april was er in Vara Kassa een item rondom de actie, kijk het hier terug : https://www.npo.nl/kassa/29-04-2017/VARA . De actie wordt aangekondigd onder het item: het zou beter gaan met de geestelijke gezondheidszorg. Maar wat is daar van terecht gekomen?

Namens alle 18 deelnemende organisaties: Stichting STRAKX, CELEVT, Vereniging Caleidoscoop, MIND, Stichting Revief, De Nieuwe GGZ, FAS Stichting, Project Jongerennetwerk, Vereniging LOGA, Stichting PRAAT, Project Speaknow, Slachtofferhulp Nederland, Stichting Borderline, Stichting Zelfbeschadiging, Stichting Overlevers Munchhausen by Proxy; Stichting SKIP, Vereniging ( C) PTSS, Ongeziene Blinde, Stichting VPKK.

 

Read More

Het cadeau van openheid

2 mei 2017
/ / /
Comments Closed

illustratie door Sarah Minck (vrijwilliger)

Door: Meike, 25 jaar

Sommige dingen vertel je liever niet: dat je een soa hebt ghad, tot je 14e nog in bed plaste, dat je vreemd bent gegaan of dat je psychische problemen hebt (gehad). Gelukkig hoef je hier niet met iedereen over te praten, want je ziet het aan de buitenkant niet. Hoewel… bij sommige mensen kan je wel zien dat ze psychische problemen hebben (gehad), bijvoorbeeld bij mij. Op mijn armen en benen zitten namelijk vele littekens, littekens die ik mezelf heb toegebracht toen ik depressief was. Niet iets wat iedereen hoeft te weten. “Hoi, ik ben Meike en ik ben depressief geweest, aangenaam kennis te maken.” Nou nee. Maar het is wel voor iedereen zichtbaar, zeker in de zomermaanden.

Mijn antwoord op vragen is meestal: “ik ben vroeger depressief geweest en toen heb ik dat zelf gedaan.” Sommige mensen bewonderen mijn openheid, anderen beginnen gauw over het weer. Er zijn ook mensen die proberen de afschuw die ze voelen niet te tonen. Niet omdat ze mij afschuwelijk vinden, maar omdat ze het idee dat iemand zichzelf zo kan toetakelen niet kunnen bevatten. Iedereen reageert anders, de meeste reacties ben ik allang vergeten, maar sommigen blijven me altijd bij.

Zoals de keer dat ik tijdens mijn stage in het ziekenhuis een infuuszak verwisselde bij een man die, zoals zovelen, naar mijn armen keek. “Ben jij zo wanhopig geweest?” Deze vraag raakte me.
“Ja, ik ben heel wanhopig geweest vroeger.” Hij knikte en begon te vertellen hoe radeloos hij zichzelf soms voelde en wat hij had meegemaakt. Een indringend, persoonlijk gesprek, waarin we elkaar begrepen op een niveau dat dieper ging dan dat van een verpleegkundige en een patiënt.

Of die zomerdag dat ik in het park een man tegen kwam die zijn hond aan het uitlaten was. “Gaat het nu weer goed met je?” vroeg hij met een blik op mijn armen.
“Ja, nu gelukkig wel.”
“Wat fijn, en wat dapper dat je zo rondloopt!” Ik vind het zelf niet zozeer dapper, maar vooral fijn om de zon op mijn armen te voelen en mezelf niet meer te hoeven verstoppen in broeierige vesten met langemouwen. “Mijn zus heeft dat ook gedaan, zij schaamt zich er nog heel erg voor. Het is zo mooi om te zien dat dat niet hoeft.” Hij maakte mijn dag bijzonder, en ik de zijne.

Soms blijft het toch een dilemma. Zo liep ik mijn eindstage bij een instelling voor jongeren met zware psychische problematiek. Kon ik daar wel met korte mouwen aan het werk zijn? Ik besloot van wel, want wat voor voorbeeld zou ik zijn als ik mijn eigen verleden zou verbergen?
Jongeren kwamen naar me toe en vertelden over hun eigen zelfbeschadiging. “Eindelijk kan ik er echt over praten,” verzuchtte een van de meiden. “Jij begrijpt echt hoe het is. De anderen doen hun best, maar ze snappen het niet, niet echt.”

We denken vaak dat openheid leidt tot veroordeling en onbegrip. En deze reacties zijn er natuurlijk, ik heb ze ook meegemaakt. Maar openheid brengt zoveel meer: het geeft hoop en brengt verbinding. Ben alsjeblieft jezelf, daarmee geef je de wereld een prachtig cadeau op manieren die je vooraf nooit had kunnen bedenken.

 

Read More

Kortemouwenweer

9 april 2017
/ / /
Comments Closed

Warme lentezon, rokjesdag en kortemouwenweer! De lente is weer begonnen: de eerste echte zonnestralen en de temperatuur die omhoogklimt. Lekker naar buiten, hup de zon in en ein-de-lijk mag die warme wintertrui weer uit.

Of eindelijk? Voor niet iedereen geldt deze vreugde of euforie bij het stijgen van de temperatuur. Voor sommige mensen is dit een cocktail van (letterlijke) confrontatie met zichzelf, de buitenwereld, stigma en een vleugje (of een grote scheut) zelfstigma. Want een t-shirt aan betekent ook ontblote armen en straks als de temperatuur nog meer stijgt, ontblote benen. Wanneer je je op die plekken beschadigd hebt, word je nogal met je neus op de feiten gedrukt. En zie hier de veelgenoemde spiraal van twijfel en onzekerheid.

Uiteraard geldt dit niet voor iedereen die zichzelf beschadigt en beschadigt niet iedereen zich op zichtbare plekken. Persoonlijk herken ik dit dilemma maar al te goed en wordt het met de jaren (en de littekens) moeilijker. Wat als anderen het zien? Zullen ze me uitlachen of afkeuren?

Dat je een interne strijd voert, wordt op dit soort dagen wel heel hard zichtbaar. “Wil ik dat? Wil ik mijn kwetsbaarheid, mijn winterse geheim weer blootgeven? Shockeer ik er niemand mee? Wat denken mijn collega’s wel niet? ” Allemaal gedachten waarbij mijn eigen zelfstigma niet de minste is.

Mag ik ook genieten van de warme zonnestralen op mijn (ietwat gehavende) huid?

Want vindt iemand er überhaupt iets van? En wat is er verkeerd aan om je kwetsbaar op te stellen? Zegt het niet meer over de ander als hij/zij er iets van vindt? En is dit werkelijk echt schadelijk voor mij? Of mag ik ook gewoon niet ten ondergaan van de hitte, mag ik ook verkoeling zoeken door in een t-shirtje rond te lopen? En mag ik ook genieten van de warme zonnestralen op mijn (ietwat gehavende) huid?

Een kant en klaar antwoord heb ik niet op deze vragen. Wel weet ik dat ik vaak veel te streng ben voor mijzelf… Natuurlijk mag ik genieten van de zon op mijn huid, natuurlijk hoef ik niet te smelten van de warmte door per se een vestje aan te houden, natuurlijk mag ik mijn kwetsbare kant en strijd laten zien. En jij ook! Iedereen! Maar het blijft lastig en het is heel begrijpelijk dat ermee geworsteld wordt.

Helaas geen kant en klaar antwoord, wat voor iedereen geldt.Het belangrijkste is dat je doet wat voor jou goed voelt! Niemand kan jou forceren om een t-shirt aan te doen, niemand kan je forceren om je vestje aan te houden. Jij hebt zelf een keuze en alles is goed, kies met je hart en probeer te zien waar er zelfstigma om de hoek komt kijken.

Ik kies vandaag voor een 3 kwart mouwtje… een mooie gulden middenweg.

 

Read More

Per 1 april nieuwe openingstijden kantoor!

16 maart 2017
/ / /
Comments Closed

 

Heb je al langer de wens om langs te komen of loop je met het idee om eens te bellen?

Door een uitbreiding van ons vrijwilligersteam is het mogelijk geworden om vanaf 1 april (geen grap!) in de even weken ook op vrijdag op ons kantoor in Utrecht langs te komen of om ons te bellen. Wij zijn erg blij met deze uitbreiding en de vrijwilligers staan voor je klaar om je te helpen met vragen of gewoon voor een luisterend oor.

De nieuwe tijden worden per 1 april:

Maandag:                               telefonisch spreekuur: 12.00 t/m 14.30

Woensdag:                            telefonisch spreekuur: 11.00 t/m 13.00
inloopspreekuur: 13.30 t/m 14.30

Vrijdag: Nieuw                    telefonisch spreekuur: 11.00 t/m 13.00
inloopspreekuur: 13.30 t/m 14.30

Let op!!! Vrijdag zijn we eens in de twee weken aanwezig, in de even weken.

Read More

Ik haatte mijn lichaam zo erg dat ik het kapot wilde maken

10 maart 2017
/ / /
Comments Closed

Jaella beschadigde zichzelf al op vroege leeftijd. Wat onschuldig begon met naalden door het vel halen werd later erger. Ze doet mee aan deze campagne omdat ze weet hoe het is om tegen vooroordelen aan te lopen, of onheus bejegend te worden. Maar ook omdat ze weet dat herstel mogelijk is, Jaella is daar zelf het daar het levende voorbeeld van. 

Hoe kwam je in aanraking met zelfbeschadiging?
Ik beschadig mezelf eigenlijk al vanaf heel jonge leeftijd. Ik weet niet precies hoe oud ik was toen ik ermee begon. Als kind ging ik vaak als ik me niet fijn voelde onder de tafel zitten en stak dan de naalden uit mijn moeders naaikistje door het vel van mijn hand. daar werd ik rustig van.

Op mijn twaalfde begon ik met snijden in mezelf. Ik weet niet hoe hier bij ben gekomen. Ik kan me de eerste keer ook niet precies herinneren. In deze tijd had ik al perioden dat ik er niet bij was in mijn hoofd, al dissocieerde. Ook begon ik in die periode drugs te gebruiken. Hoe het de eerste keer ontstaan is kan ik me dus niet meer voor de geest halen. ik kan me wel herinneren dat ik het met enige regelmaat deed, alleen op mijn slaapkamer. Op deze momenten voelde ik zo veel dat het leek alsof mijn hoofd uit elkaar zou spatten. ik dacht eraan om dwars door het raam naar buiten te springen. In plaats daarvan sneed ik mezelf en werd dan weer rustig. Een tijdje later kwam er door allerlei nare gebeurtenissen ook nog de reden bij dat ik mijn lichaam vreselijk vond en het stuk wilde maken als een soort straf. Voor zover ik weet heb ik zelfbeschadiging alleen ontdekt, niet doordat iemand anders het deed of door de media.

Waarom doe je mee met deze campagne?

Ik doe mee aan deze campagne omdat ik en anderen die zichzelf beschadigen of beschadigd hebben tegen zoveel vooroordelen aanlopen. Veel mensen weten weinig af van wat de redenen van zelfbeschadiging zijn. Ze reageren daarom bot, bevooroordeeld en soms regelrecht wreed zoals in het geval van onverdoofd hechten in het ziekenhuis. Mede door de onwetendheid van anderen en het enorme schaamtegevoel bij mezelf heb ik mijn zelfbeschadiging jarenlang verborgen gehouden. Ik heb vervelende ervaringen opgedaan in ziekenhuizen en op opnameafdelingen. ik denk dat ik eerder en beter geholpen had kunnen worden als er meer begrip voor dit onderwerp had bestaan. Ik doe mee aan deze campagne omdat ik er aan wil helpen bijdragen dat dat begrip er komt. Dat mensen zichzelf en hun littekens niet langer verstoppen. Dat de naasten van mensen die zichzelf beschadigen beter weten waar ze mee te maken hebben en de ander en zichzelf beter kunnen helpen. Stichting Zelfbeschadiging kan hierbij helpen en daarom is van het grootste belang dat deze stichting kan blijven bestaan. Daar hebben we donateurs hard bij nodig!

Waar liep (of loop) je als lotgenoot het meest tegenaan?

Ik ben het meest tegen onbegrip aangelopen. In mijn puberteit zowel van mijn omgeving als de hulpverleners. Later vooral in ziekenhuizen en therapie. Afdelingen en groepen waar er niet over zelfbeschadiging mocht worden gepraat, straf als je het deed, contracten tekenen dat je het niet meer zou doen en akelige opmerkingen van personeel. Dit alles zorgde dat ik me nog meer schaamde. Het stopte de zelfbeschadiging niet, maakte het misschien alleen maar erger. Ik werd alleen beter in het liegen erover en wonden maken op plaatsen waar mensen het niet meteen zagen. Het leek alsof niemand echt begreep dat zelfbeschadiging het enige houvast in mijn leven was. Zoveel mensen dachten dat ik het voor de aandacht deed, of dat ik “gewoon niet wilde stoppen” Ik vond het erg pijnlijk om te merken dat er zo weinig mensen waren die begrepen dat ik eerst aan andere zaken moest werken. Dat ik me beter moest gaan voelen over mezelf, andere manieren leren om om te gaan met heftige herinneringen en emoties. Toen ik dat ging doen had ik de zelfbeschadiging niet meer nodig.

Hoe denk je (met jouw kennis en ervaring) dat mensen het beste geholpen kunnen worden?

Ik denk dat er niet 1 formule is waarmee mensen het beste geholpen kunnen worden. Iedere persoon is zo anders, met andere behoeften en wensen en een andere reden voor de zelfbeschadiging. Ik denk wel dat het enorm zou schelen als er meer kennis in de wereld komt over zelfbeschadiging en de functie hiervan. Als hulpverleners, dokters en verplegend personeel zich meer verdiepen in dit onderwerp en de oude vooroordelen los kunnen laten. Ik denk dat voorlichting en de kennis van ervaringsdeskundigen op dit gebied hierbij vitaal zijn. Verder merk ik dat zoveel mensen dit onderwerp erg eng en ongemakkelijk vinden. Met elkaar in gesprek gaan hierover gebeurt nog te weinig mijns inziens. Ik begrijp wel dat het geen makkelijk gespreksonderwerp is maar het vermijden ervan maakt het voor niemand makkelijker. Hierbij zouden ervaringsdeskundigen ook een grote rol kunnen spelen. Zij staan vaak al verder af van hun zelfbeschadiging en kunnen het rustig en begrijpelijk uitleggen aan anderen waardoor er meer begrip ontstaat. Voor de mensen die zichzelf beschadigen is lotgenotencontact denk ik erg belangrijk. Weten dat je niet alleen bent en elkaar kunnen steunen op lastige momenten maar ook elkaar helpen in herstel. Met bovenstaande zaken hou ik me bij Stichting Zelfbeschadiging bezig en zie regelmatig mooie resultaten. Ik ben blij dat ik mijn ervaring nu op een positieve manier kan inzetten om anderen te helpen.

Welke situatie of gebeurtenis met betrekking tot jouw rol als lotgenoot kun je je nog zo voor de geest halen?

Ik moest naar het ziekenhuis voor hechtingen. Daar aangekomen wilde de arts mijn wonden met lijm aan elkaar maken. Aangezien ik al vaker wonden had laten hechten zag ik meteen dat deze wonden daar te diep voor waren en dat de wonden dan waarschijnlijk weer open zouden gaan. Dat heb ik op dat moment aangegeven. Als reactie kreeg ik: “Waar maak jij je druk om, je ziet er toch al niet meer uit.” Ik voelde me zo klein op dat moment. Het had al veel moeite gekost om mijn mond überhaupt open te doen en die werd nu vakkundig gesnoerd. Ik voelde me niks, niemand. De wonden werden gelijmd en gingen zoals voorspeld binnen het uur weer open. Ik zat op dat moment tussen een groep mensen en zag te laat het bloed uit mijnmouw lopen. Ik schaamde me dood. Deze ervaring heeft ervoor gezorgd dat ik daarna een hele tijd geen wonden meer heb laten hechten.

 

Read More

Project WegWijs: cliënten helpen kiezen begint bij de behandelcentra

8 maart 2017
/ / /
Comments Closed

In Project WegWijs hebben de Stichting Zelfbeschadiging en Stichting Borderline websites beoordeeld van aanbieders van gespecialiseerde zorg bij depressie, angst, eetproblemen en persoonlijkheidsproblematiek. De centrale vraag: sluit de informatie wel aan bij de wat cliënten nodig hebben om een weloverwogen keuze te maken voor hun zorg? We hebben daarbij websites van onderstaande instellingen onderzocht en zijn met hen het gesprek aangegaan over hoe zij hun websites konden verbeteren.

Read More

Self-Injury Awareness Day 2017

2 maart 2017
/ / /
Comments Closed

Op 1 maart was het Self-Injury Awareness Day (SIAD), dit is de dag waarop er wereldwijd stil wordt gestaan bij -zelfbeschadiging- met als doel het stigma te verminderen en meer begrip te kweken. Dit jaar werkten wij samen met MIND om dit onderwerp onder de aandacht te brengen, met goed resultaat. Wij maakten een video met ervaringsdeskundige Kenza en onderzoeker, verpleegkundige en bestuurslid Nienke over de bejegening en aanpak op de SEH’s en/of huisartsenposten. 

De actie was een groot succes. Op Facebook werd de video massaal gedeeld en bekeken. We kregen veel hartverwarmende reacties, reacties van mensen die zich herkenden in het verhaal van Kenza en dat ze het erg sterk vonden dat de video een mooie wisselwerking was tussen een ervaringsdeskundige en een professional. Naast de video deden we de oproep om ervaringen over behandelingen n.a.v. zelfbeschadiging op een SEH of HAP te delen middels onze vragenlijst. Met deze vragenlijst kunnen we, bij voldoende ingevulde vragenlijsten om tafel kunnen met beroepsverenigingen en andere gesprekspartners.
Inmiddels staat de teller op ingevulde vragenlijsten op 60, wij zijn hier al erg blij mee!

Niet alleen op social media werd er flink gedeeld, geliked en gereageerd, ook de traditionele media wist ons te vinden. Zo werd er een mooi artikel geschreven door het Nederlands Dagblad (NB: de keuze van de foto was niet onze keuze en kan mogelijk triggeren). 3FM tussenuur plaatste ons artikel en op de websites van wij zijn MIND, MIND Blue en MIND Young draaide het om het onderwerp zelfbeschadiging en werd het bericht gedeeld.

Naast onze actie werden er meer acties rondom zelfbeschadiging opgezet. Zo werd er in Enschede door Zebra Voorlichting een lotgenotendag georganiseerd met verschillende workshops, deden onze Zuiderburen van Verwonderd een oproep om zoveel mogelijk alternatieven voor zelfverwonding in te zamelen welke zij later als lijst uit gaan brengen en werd er door LifeSIGNS een informatieve video uitgebracht.

Kortom er gebeurde een heleboel om meer bewustzijn en begrip te creëren rondom zelfbeschadiging en dat is, volgens ons, een goede zaak! Heb jij het allemaal gemist, of wil je onze actie nog een keer terug kijken? Hieronder een aantal linkjes:

Online vragenlijst voor het melden van misstanden op SEH’s/HAP’s.
https://vragenlijst.dezorgvraag.nl/zelfbeschadigingseh of bel met het Nationale Zorgnummer
(0900-2356780)

De video met Kenza en Nienke die vertellen over zelfbeschadiging en de behandeling op de spoedeisende hulp.
https://www.youtube.com/watch?v=dQg87Oxyapk

 

Read More

Stichting Zelfbeschadiging en MIND slaan op Self Injury Awareness Day handen ineen

28 februari 2017
/ / /
Comments Closed

Op 1 maart is het Self-Injury Awareness Day (SIAD), een dag waarop wereldwijd aandacht wordt gevraagd voor zelfbeschadiging. Jaarlijks komen in Nederland rond de 15.000 mensen die zichzelf beschadigen terecht op de spoedeisende hulp van een ziekenhuis. Een aantal van hen geeft aan dat zij minder adequate hulp krijgen “Omdat ze het zichzelf hebben aangedaan”. Stichting Zelfbeschadiging en MIND schrikken hiervan en trekken aan de bel. Ze roepen mensen op misstanden te melden bij het Nationaal Zorgnummer.

Read More

Nieuw boek: Hoe krijg ik grip op zelfbeschadiging?

17 februari 2017
/ / /
Comments Closed

Het boek 'Hoe krijg ik grip op zelfbeschadiging', een vertaling van het Amerikaanse boek 'Stopping the pain' van Lawrence E. Shapiro, in Nederland uitgebracht door SWP Uitgeverij.

De Amerikaanse kinderpsycholoog Lawrence E. Shapiro schreef het in 2008: Stopping the Pain, een werk- en doeboek over zelfbeschadiging, gericht op jongeren en ter ondersteuning van professionele therapie. Uitgeverij SWP besloot enige tijd geleden dit boek in Nederland op de markt te brengen onder de naam ‘Hoe krijg ik grip op zelfbeschadiging’. De Landelijke Stichting Zelfbeschadiging hielp mee bij de vertaling ervan.

Dwayne Meijnckens, bureaucoördinator van de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging vertelt: “In 2016 werden we benaderd door SWP Uitgeverij. Zij wilden ‘Stopping the Pain’ graag uitbrengen in Nederland omdat er vraag naar is en er nauwelijks materiaal in het Nederlands bestaat. Voor de vertaling werd een specialist ingeschakeld, wij kregen vervolgens de vraag om deze vertaling na te lopen. Daarvoor hebben we een team van lotgenoten en professionals samengesteld dat zowel taalkundig als inhoudelijk hielp het boek nog verder te verbeteren.”

“We hopen op deze manier een leemte te vullen. Samen bieden we meer informatie en handvatten om met zelfbeschadiging om te (leren) gaan.”

Wat is de meerwaarde van dit boek?

“De grootste meerwaarde van het boek zit ‘m in de oefeningen die erin staan. Daar kunnen jongeren zeker wat mee bereiken. Zoals in het boek terecht wordt aangegeven, is het niet bedoeld om therapie te vervangen. Maar het kan zeker helpen. Zo bevat het boek ook tips en informatie om met ouders te communiceren en om jezelf beter te leren begrijpen.”

Wat hopen uitgever en LSZ met het boek te bereiken?

“We hopen op deze manier een leemte te vullen. Samen bieden we zo meer informatie en handvatten om met zelfbeschadiging om te (leren) gaan. Het boek was de start, maar dankzij de bijzonder prettige samenwerking trekken we nu regelmatig samen op bij congressen over bijvoorbeeld huiselijk geweld, psychotrauma en de inzet van wijkteams. Ook willen we in de toekomst graag een (middag)symposium organiseren over zelfbeschadiging.”

Het boek 'Hoe krijg ik grip op zelfbeschadiging', een vertaling van het Amerikaanse boek 'Stopping the pain' van Lawrence E. Shapiro, in Nederland uitgebracht door SWP Uitgeverij.

SWP is uitgever van studie/leerboeken en boeken voor professionals. ‘Hoe krijg ik grip op zelfbeschadiging’ is verkrijgbaar via hun webshop.

Read More

Bijeenkomsten voor familie en naasten van mensen die zichzelf beschadigen.

14 februari 2017
/ / /
Comments Closed

Op 8 en 29 april 2017 vinden twee bijeenkomsten voor familie en naasten van mensen die zichzelf beschadigen plaats. Ben je bijvoorbeeld ouder, partner, broer of zus van iemand die zichzelf beschadigt en wil je graag meer informatie over dit onderwerp, handvatten krijgen om hiermee om te gaan en anderen in een soortgelijke situatie ontmoeten meld je dan aan voor deze bijeenkomst.

De bijeenkomsten vinden plaats in Utrecht en duren van 14.00 tot 17.00.
We hebben plaats voor 10 deelnemers dus meld je tijdig aan als je er graag bij wilt zijn.

Aanmelden kan door een mail te sturen naar stichting@zelfbeschadiging.nl
Ook als je meer wilt weten over deze bijeenkomsten kan je naar dit e-mailadres een mail sturen.

De bijeenkomsten kosten 15 euro per persoon, en in tweetallen 20 euro

Read More
Pagina 1 van 612345...Minst recente »