LSZ Nieuws

Zelfbeschadiging nu ook in Goede Tijden Slechte Tijden

14 oktober 2016
/ / /
Comments Closed

alternatieven-voor-zelfbeschadiging

Het wordt gelukkig steeds normaler om over je psychische problemen te praten. Verschillende (cliëntgestuurde) initiatieven maken dat mogelijk, zoals Samen Sterk Zonder Stigma. Ook in de media is sinds een aantal jaren meer aandacht voor deze ‘verborgen’ problemen. En ook het onderwerp zelfbeschadiging wordt zo meer onder de aandacht gebracht. Zo kwam zelfbeschadiging ter sprake bij ‘Anita wordt opgenomen’, is het af en toe onderwerp in takshows en werkte de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging mee aan de vierdelige serie ‘Beschadigd’ van Jessica Villerius. Als enige organisatie in Nederland die zich hard maakt voor begrip voor en steun aan mensen die zichzelf beschadigen en hun omgeving, vinden we dat natuurlijk een goede zaak.

Meest recente voorbeeld in dit rijtje is de moeder der Nederlandse soaps: Goede Tijden Slechte Tijden. In recente afleveringen is te zien dat Rover Dekker (Buddy Vedder) zichzelf brandt met een kaars. In daaropvolgende afleveringen wordt dit “uitgebreid” met snijden. Dit alles ten gevolge van het feit dat hij zich schuldig voelt en zijn gevoelens daarmee wil onderdrukken.

“Om zijn emoties de baas te kunnen, pijnigt Rover zich geregeld door heet kaarsvet op zijn arm te gieten. Maar daar blijft het niet bij.”Televizier

Uit reacties op Twitter en Facebook maar ook op het forum van de LSZ wordt duidelijk dat men verdeeld is over de aandacht voor dit onderwerp. En dat begrijpen we maar al te goed. Toch zijn we te spreken over de manier waarop zelfbeschadiging onder de aandacht wordt gebracht: de makers laten zien hoe spanning zich op kan bouwen, tonen verschillende vormen van zelfbeschadiging en niet onbelangrijk: laten ook de impact van zelfbeschadigend gedrag op de omgeving zien.

schermafbeelding-2016-10-14-om-18-56-56

Geen ‘kopieergedrag’

Alle goedbedoelde aandacht kan in sommige gevallen wel ‘triggerend’ werken. In feite kan alles een trigger zijn: een geur, een geluid, een persoon, een situatie of in dit geval een televisieserie. Dat leidt dan automatisch en vaak onbewust tot een gevoel (of draagt eraan bij) waarbij je je geen raad weet met de actuele situatie en waardoor je de drang krijgt jezelf (opnieuw) te beschadigen. En dat gebeurt dan weer omdat je niet weet (en wellicht nooit hebt geleerd) om op een andere manier met die gevoelens om te gaan. Het is dus geen ‘kopieergedrag’, er is simpelweg op dat moment geen ander copingmechanisme beschikbaar. Dat iemand zichzelf gaat beschadigen naar aanleiding van een trigger als mediabeelden of informatie, wil daarmee niet zeggen dat dit de reden is dat iemand zichzelf beschadigt. Hier zit altijd een complexer probleem onder.

Word je snel getriggerd door aandacht voor zelfbeschadiging in televisieprogramma’s? Op Proud2Bme.nl vind je een aantal tips om daarmee om te gaan.

De LSZ biedt hulp én informatie

Op het forum van de LSZ kan er over dit soort onderwerpen worden gesproken. Veel lotgenoten en verwanten vinden daar een luisterend oor en advies. Twee keer per week houden (ervarings)deskundigen een telefonisch spreekuur om vragen met betrekking tot zelfbeschadiging te kunnen beantwoorden. Ook is het mogelijk om vragen per mail in te sturen. Daarnaast organiseren medewerkers van de stichting regelmatig voorlichtingsbijeenkomsten. Zowel voor naasten van mensen die zichzelf beschadigen als voor specifieke opleidingen en zorginstellingen.

“Ik vind het niet zo fijn dat het op tv komt. Mij triggert het heel erg. Maarja aan de andere kant wel goed dat ze het laten zien. Ik weet niet, beetje dubbel.”LSZ-forum

Zelfbeschadiging: een niet te onderschatten probleem

Zelfbeschadiging komt vaker voor dan men denkt: internationale cijfers spreken over 4 – 38%  (Shaffer & Jacobson 2009) onder de volwassen populatie, 12 – 23 % onder adolescenten (Jacobson & Gould 2007) en 12 – 38% onder studenten (Brown 2009). Nederlandse cijfers zijn er nauwelijks, 4 – 8 % van de jongens en 12 – 14 % van de meisjes in de leeftijd van 12 tot 16 jaar geeft aan zichzelf ooit beschadigd te hebben (Madge e.a. 2008, Bun e.a. 2012). Volgens Consument en Veiligheid (2012) zijn in de periode 2006-2010 jaarlijks gemiddeld 15.000 mensen behandeld op een Spoedeisende Hulpafdeling (SEH) van een ziekenhuis vanwege letsel dat is opgelopen door zelfbeschadiging. Een kwart hiervan (3.600) is jonger dan 25 jaar. Vervolgens worden gemiddeld 9.400 mensen opgenomen in het ziekenhuis wegens ernstig zelf toegebracht letsel (Consument en Veiligheid 2012). Recente cijfers (Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, 2014) laten zien dat 8.200 mensen in een ziekenhuis behandeld werden voor zelf toegebracht letsel en dat er 14.000 behandelingen op de Spoedeisende Hulp werden uitgevoerd.

Aangenomen kan worden dat het werkelijke aantal veel hoger ligt, want niet iedereen meldt zich bij de SEH of de huisarts wanneer hij of zij zichzelf heeft beschadigd. Daarnaast is onze ervaring dat het een lastig onderwerp is om over te praten met als gevolg dat de zelfbeschadiging (lang) verborgen kan worden gehouden. Het komt dus vaker voor dan je misschien zou denken.

Read More

Lotgenotendag 29 oktober 2016

12 oktober 2016
/ / /
Comments Closed

Bij deze willen wij melden dat alle plekken in de workshoprondes op de lotgenotendag VOL zijn. Dit betekent dat je je niet meer aan kunt melden. We zijn verrast door de grootte opkomst en hopen jullie bij volgende lotgenotendagen of andere bijeenkomsten wel te kunnen verwelkomen!

lotgenotendag2016

Locatie: de Kargadoor (Oudegracht 36, 3511 AP Utrecht)
Tijdstip: inloop vanaf 12:30, het programma duurt van 13:00 tot 17:00
Kosten: €5 euro p.p., dit is exclusief consumptie, deze zijn voor eigen kosten.
Je kunt ook een halve dag deelnemen, dit is dan 1 workshop. De kosten zijn dan €2,50 p.p.

Dit zijn de workshops die je op de lotgenotendag kunt volgen.

Gespreksgroep

Bij deze workshop ga je met een groep onder begeleiding in gesprek. Je kunt ervaringen uitwisselen, inspiratie opdoen uit verhalen van anderen en steun vinden voor wat jou op dat moment bezighoudt.

Een Steekje Los?

Een Steekje Los? is een educatief spel over gezondheid en kwaliteit van leven. Spelenderwijs ga je in gesprek over psychische gezondheid en de kwaliteit van leven. Op de Lotgenotendag zal er gebruik gemaakt worden van de uitbreidingsset Zelfbeschadiging.

Lotgenoten en de LSZ: samen werken aan een betere wereld!

Tijdens deze workshop ga je in gesprek over hoe een dag als de Self Injury Awareness Day (SIAD) ingevuld kan worden. Ook kun je meedenken over de binding tussen de LSZ en de lotgenoten. Wat heb jij nodig van de LSZ en andersom?

Goede hulpverlening: wat is dat (niet)?

Het is niet meer mogelijk om je in te schrijven voor deze workshop

Hoe met zelfbeschadiging wordt omgegaan is per hulpverlening en per hulpverleningsinstantie anders. Vanuit de LSZ willen we graag toewerken naar een goede manier van werken, overal. Daar hebben we jullie mening voor nodig. Tijdens deze workshop gaan we het hebben over hulpverlening bij zelfbeschadiging: Wat gaat goed? Wat gaat niet goed? Hoe kan het beter? Wat is de ideale hulpverlener?

Dit is de eerste in een reeks bijeenkomsten waar we willen spreken over goede hulp. De informatie die we van jullie ophalen in alle bijeenkomsten zal worden verwerkt in een lijst met knelpunten en advies over goede hulpverlening.

Bij deze willen wij melden dat alle plekken in de workshoprondes op de lotgenotendag VOL zijn. Dit betekent dat je je niet meer aan kunt melden. We zijn verrast door de grootte opkomst en hopen jullie bij volgende lotgenotendagen of andere bijeenkomsten wel te kunnen verwelkomen!

Read More

Hulpverlening gaat over mensen, elk litteken is een verhaal

3 oktober 2016
/ / /
Comments Closed

lsz-campagne-banner-emilie

Hulpverlening gaat over mensen, elk litteken is een verhaal.

Emilie werd in haar eigen jeugd en in de periode van de groei naar jong volwassenheid behoorlijk geconfronteerd met de mindere kanten van het leven. En was van daaruit een vrij korte periode zelf in aanraking gekomen met een lichte vorm van zelfbeschadiging. Later toen ze werkzaam was binnen de hulpverlening en geconfronteerd werd met het gegeven van zelfbeschadiging, kwam pas het besef wat dit eigenlijk betekent. De mens altijd centraal blijven zetten i.p.v. de littekens is iets wat Emilie is blijven doen ook in haar werk als hulpverlener.

Hoe kwam je in aanraking met zelfbeschadiging?
In mijn eigen jeugd en in de periode van de groei naar jong volwassenheid werd ik behoorlijk geconfronteerd met de mindere kanten van het leven. En van daaruit een vrij korte periode zelf in aanraking gekomen met een lichte vorm van zelfbeschadiging. Niet dat ik me daar destijds van bewust was. Voor mij was het destijds een manier om mijn emotionele stress enigszins te kunnen reduceren. Het besef hiervan kwam pas tientallen jaren later, toen ik werkzaam was binnen de hulpverlening en geconfronteerd werd met het gegeven van zelfbeschadiging.

Waarom doe je mee met deze campagne? Waar liep (of loop) je als hulpverlener het meest tegenaan?
Omdat ik de LSZ een warm hart toedraag. Ik heb vanuit mijn hulpverleningsverleden, vaak juist de oudere doelgroep meegemaakt, die al jarenlang last hadden van (ernstige)zelfbeschadiging. Ik kom uit de tijd, dat je werd uitgesloten van opname bij zelfbeschadiging. Je zelf beschadigen gedurende een opname betekende einde opname. In de tijd moesten cliënten/bewoners binnen de reguliere GGZ een contract ondertekenen dat ze zich gedurende de opname niet zouden beschadigen. Waanzinnig toch? Of dat je dat zelf altijd in de hand hebt? Heb je dan niet juist hulp nodig? Ik heb gewerkt bij het Wegloophuis in Utrecht (een vrijwilligersorganisatie), een opvanghuis voor mensen vanaf 18 jaar met een psychiatrisch ziektebeeld. Ze konden bij ons zelfs vanuit een (Rechtelijke Machtiging)opname binnen de reguliere GGZ een time-out periode doorbrengen. Dit ging op een gegeven moment zelfs in overleg met de behandelende psychiater. Wij waren een alternatieve opvang voor mensen met een psychiatrisch ziektebeeld binnen de GGZ. Wij hanteerden de mens tot mensbenadering; geen dossiers, gewoon luisteren wat iemand op dat moment nodig had. Ze mochten bij ons weer gewoon mens zijn en niet zo zeer cliënt! En ik kan je zeggen, veel mensen zochten bij ons heil; mensen veranderen door hoe ze benaderd worden, zonder vooroordeel. Als je altijd als ‘zieken gevaarlijk’ wordt benaderd, word je dat ook voornamelijk. Ik heb daar 10 jaar rondgelopen, eerst als vrijwilliger en na 3 jaar als betaalde coördinator (MWD-er, maar vooral als mens). Het Wegloophuis Utrecht bestaat nog steeds; als enige alle andere wegloophuizen binnen Nederland zijn weg door te kort aan subsidie en/of vrijwilligers. En ik ben nog altijd trots daar mijn bijdrage aangeleverd te hebben. De LSZ is er net zoals het Wegloophuis Utrecht in de eerste plaats als belangenbehartiger volledig voor de doelgroep. Daarnaast een vraagbaak en informatievoorziening voor degene die hierin is geïnteresseerd.

Hoe denk je (met jouw kennis en ervaring) dat mensen het beste geholpen kunnen worden?
Ik denk in eerste instantie een luisterend oor te zijn. Luisteren van wat mensen nodig hebben. Ze kunnen prima zelf aangeven wat voor hun het beste is in een (dreigende)situatie. Samen ontdekken wat werkt en wat niet. Niet bang zijn, wanneer het niet blijkt te werken, maar in dialoog blijven. Veiligheid bieden, door er te zijn voor de andere en dat betekent in een hulpverleningsrelatie niet dat je ja en amen moet zeggen. Juist niet, daar wordt niemand beter van. Je moet elkaar kunnen blijven aanspreken als mens. Dat doe je ook in je dagelijkse leven met de mensen om je heen en dat zou niet anders moeten zijn in een hulpverleningsrelatie. Zij het dat je als hulpverlener ook een aantal professionele tools bezit om moeilijke situatie te handelen. Je kan je als hulpverlener binnen een hulpverleningsrelatie uiteraard niet verliezen in andermans ellende en verdriet. Daar help je haar of hem niet mee. Als hulpverlener blijft afstand en nabijheid altijd een gevecht en het zoeken naar een goede balans; het blijft mensenwerk. Kwetsbaarheid is mooi en door naar jezelf te reflecteren, dat je geraakt wordt, is altijd naar mijn mening beter dan je opstellen als ‘de hulpverlener, die hiermee moet dealen’.

Welke situatie of gebeurtenis met betrekking tot jouw rol als lotgenoot kun je je nog zo voor de geest halen? 
Wat wil je weten? Ik heb in die 10 jaar binnen de hulpverlening zoveel mooie en minder mooie momenten gekend. Alles staat me nog helder voor de geest. De reden dat ik uit de hulpverlening ben gestapt, is dat ik totaal niet meer kon aarden bij het belang van de ‘Productieomzet binnen de hulpverlening’. Daarnaast riepen allerlei beheersprotocollen tot een verhoging van de agressie van de zwerfjongeren, waardoor je belemmerd werd om vraaggerichte begeleiding en ondersteuning te kunnen geven. De doelgroep moest passen in een jas die niet hun maat was. Er werd teveel aanbodgericht gewerkt. Kort gezegd; ik kon niet meer in mijn werk staan, zoals ik die voorstond “de mens-tot-mensbenadering’.

Om de komende jaren voorlichting te kunnen blijven geven, een bijdrage te kunnen leveren aan de visie en werkwijze voor professionals op het gebied van zelfbeschadiging én om lot- en bondgenoten te kunnen blijven ondersteunen hebben wij uw hulp hard nodig!

Helpt u ons mee?!







Uw bijdrage:

Doneren
Een bedrag:
€ 10,-€ 25,-€ 50,-

Mijn gegevens:

Aanhef:
Voornaam (verplicht)
Achternaam (verplicht)
Straat (verplicht)
Huisnnummer (verplicht)
Toevoeging
Postcode (verplicht)
Woonplaats (verplicht)
E-mailadres (verplicht)
Geboortedatum
IBAN rekeningnummer (verplicht)
voorbeeld: NL91RABO0108248380
Ik ken de stichting via:
Ik word donateur omdat:

Read More

Hoe durfde ik een kind op de wereld te zetten!

23 augustus 2016
/ / /
Comments Closed

LSZ-campagne-banner-mandy

Ik moest mij schamen! Hoe durfde ik een kind op de wereld te zetten.

Mandy kwam in aanraking met zelfbeschadiging door met een passer in haar handen te krassen of haar knieën expres open te krabben op de grond. Het gaf haar een goed gevoel, waardoor ze er mee door bleef gaan.
Mandy merkte dat het de pijn van haar emoties verminderde en dat ze beter met haar trauma’s kon omgaan. Ze ontdekte snel hoe ze het mes van een puntenslijper los kon krijgen, die vanaf toen haar beste vriend werd voor 15 jaar.

Ook aan Mandy stelden we een aantal vragen.

Waarom doe je mee met deze campagne?
Ik ben nu 2 jaar gestopt met de zelfbeschadiging. Door het meedoen met de campagne zie ik het als een soort afsluiting van 15 lange jaren zelfbeschadiging. Daarnaast hoop ik mensen door mijn ervaring te kunnen helpen, steunen of omstanders een beter beeld te kunnen meegeven over zelfbeschadiging als dat negatieve beeld wat de meeste mensen er over hebben.

Waar liep (of loop) je als lotgenoot het meest tegenaan?
Waar ik het meest tegenaan liep waren de vooroordelen van andere mensen. Ik werd snel gezien als gevaarlijk en op school kreeg ik er ontzettende moeite mee toen een medeleerling per ongeluk mijn wondjes heeft gezien. Ze wilden me het liefste schorsen, omdat ik gevaarlijk en mijn klas bang voor mij was. De reden waarom ik me zelf beschadigde, om de herbelevingen en dissociaties te overleven ten gevolge van vele zware trauma’s deed er niet aan toe.

Hoe denk je (met jouw kennis en ervaring) dat mensen het beste geholpen kunnen worden?
Ik denk dat men het beste kan helpen door te luisteren naar de persoon die zich zelf beschadigd en niet te degraderen op de zelfbeschadiging of stoornis zelf. Het is nog steeds dezelfde persoon. Een persoon die waarschijnlijk voor lange tijd met een groot geheim heeft rondgelopen uit angst voor afkeuring en zich ontzettend schaamt. Beoordelingen en veroordelingen maken het voor die persoon alleen maar zwaarder en zwaarder. Stap voor stap die persoon te begeleiden, niet boos zijn op terugvallen (zelfbeschadiging werd immers een overlevingsmechanisme, manier van copen en werkt nog eens verslavend) en vooral een luisterend oor te bieden en er zijn.

Welke situatie of gebeurtenis met betrekking tot jouw rol als lotgenoot kun je je nog zo voor de geest halen?
Onder andere die van school die ik noemde bij de derde vraag. De rare blikken en commentaren toen ik met mijn dochter over straat liep. De vragende blikken van de artsen toen ik bloed moest prikken of alweer in het ziekenhuis lag ivm mijn ziekte van Crohn en iedere keer die schaamte die ik voelde. Er zijn genoeg situaties die helaas blijven hangen.

Om de komende jaren voorlichting te kunnen blijven geven, een bijdrage te kunnen leveren aan de visie en werkwijze voor professionals op het gebied van zelfbeschadiging én om lot- en bondgenoten te kunnen blijven ondersteunen hebben wij uw hulp hard nodig!

Helpt u ons mee?!







Uw bijdrage:

Doneren
Een bedrag:
€ 10,-€ 25,-€ 50,-

Mijn gegevens:

Aanhef:
Voornaam (verplicht)
Achternaam (verplicht)
Straat (verplicht)
Huisnnummer (verplicht)
Toevoeging
Postcode (verplicht)
Woonplaats (verplicht)
E-mailadres (verplicht)
Geboortedatum
IBAN rekeningnummer (verplicht)
voorbeeld: NL91RABO0108248380
Ik ken de stichting via:
Ik word donateur omdat:

Read More

WegWijs: inzicht in gespecialiseerde zorg in de GGz

22 augustus 2016
/ / /
Comments Closed

wegwijs-bos

Als cliënten met complexe problematiek vastlopen in hun behandeling binnen de GGz, weten zij en hun behandelaren vaak niet welke gespecialiseerde zorg er bij zogenaamde expertisecentra beschikbaar is en hoe deze zorg eruit ziet. Het is daarom belangrijk dat de expertisecentra hun informatie afstemmen op de informatiebehoefte van cliënten en dat cliëntenorganisaties beschikken over een overzicht van expertisecentra. Om dit te realiseren is in mei 2016 het project WegWijs van start gegaan.

Doel
WegWijs heeft als doel om een overzicht te bieden van expertisecentra op het gebied van angststoornissen, depressieve stoornissen, eetstoornissen en persoonlijkheidsstoornissen. Dit overzicht zal worden weergegeven in een verwijsportal voor cliëntenorganisaties, met informatie over de verschillende behandelingen bij expertisecentra.

Om het informatieaanbod te optimaliseren, wordt er met cliënten en experts een basisinformatieset ontwikkeld met criteria waaraan de informatie van expertisecentra moet voldoen. De informatie op de websites van expertisecentra wordt vervolgens beoordeeld en aangepast. Daarna komt de informatie beschikbaar via de verwijsportal. Naar verwachting kunnen cliëntenorganisaties hier vanaf eind 2016 gebruik van maken.

Wie doen er mee?
Wij,  Landelijke Stichting Zelfbeschadiging (Dwayne Meijnckens) en Stichting Borderline (Paul Ulrich) hebben dit project gezamenlijk opgezet vanuit PG-Werkt Samen, programmalijn Kwaliteit. PGO support is hiermee de financier van het project. Er wordt intensief samengewerkt met cliëntenorganisaties en kenniscentra (Nederlandse Academie voor Eetstoornissen, Kenniscentrum Persoonlijkheidsstoornissen, TopGGz). Marloes Martens (ResCon) is aangesteld als projectleider.

 Contact
Wil je meer weten over het project Wegwijs? Neem dan contact op met Marloes Martens: (023) 5310015 of m.martens@rescon.nl.

Opdrachtgever
Dit project maakt onderdeel uit van het programma PG Werkt Samen www.pgwerktsamen.nl, een samenwerkingsverband van patiëntenkoepels NPCF, Ieder(in) en het Landelijk Platform GGz. Het project is ondersteund door PGOsupport.

Read More

Maak zelfbeschadiging bespreekbaar!

11 juli 2016
/ / /
Comments Closed

LSZ-campagne-banner-nienke

Je kúnt en mag er niet omheen. Maak zelfbeschadiging bespreekbaar!

Nienke werkt als onderzoeker en verpleegkundige in de geestelijke gezondheidszorg. Ze vindt dat professionals meer aandacht moeten hebben voor zelfbeschadiging en de problematiek erachter.

Nienke doet mee met deze campagne omdat ze het belangrijk vindt dat we met ons allen het gesprek aangaan over zelfbeschadigend gedrag en dat we het niet langer onder tafel schuiven. Hoe eerder we dit doen, hoe kleiner de kans dat het zulke hele ernstige vormen aanneemt (is haar hoop). Vooral ook om de eenzaamheid van mensen te verkleinen en samen te zoeken naar betekenis en richting. Ze doet ook mee omdat ze de LSZ een belangrijke stichting vindt die belangrijk werk verzet: in de ondersteuning van mensen die zichzelf beschadigen, maar ook van andere betrokkenen. En in het verminderen van het taboe.

In het kader van deze campagne hebben we Nienke nog een aantal vragen gesteld, deze vind je hieronder.

Waar liep (of loop) je als hulpverlener het meest tegenaan?

Ik was en ben altijd geraakt door de impact op zowel degene die zichzelf beschadigt als op de hulpverlener. En dat daar meer overeenkomsten dan verschillen inzitten, we hebben best veel raakvlakken. Wat ik moeilijk vind, is wat je als hulpverlener moet doen als iemand al zo ver uit contact is, dat je iemand niet meer kan bereiken, en wat je dan kan doen als iemand zich zo ernstig gaat beschadigen dat het levensgevaarlijk is. Hoe herstel je het contact weer bij mensen die zo vaak teleurgesteld zijn in hun medemens, inclusief hulpverleners?

Hoe denk je (met jouw kennis en ervaring) dat mensen het beste geholpen kunnen worden?
Ik denk dat het helpt om open en eerlijk te zijn, respectvol nieuwsgierig te zijn,
naast elkaar te staan en soms ook grenzen aan te geven.

Om ook de komende jaren voorlichting te kunnen blijven geven, een bijdrage te kunnen leveren aan de visie en werkwijze voor professionals op het gebied van zelfbeschadiging én om lot- en bondgenoten te kunnen blijven ondersteunen hebben wij uw hulp hard nodig!

Helpt u ons mee?!







Uw bijdrage:

Doneren
Een bedrag:
€ 10,-€ 25,-€ 50,-

Mijn gegevens:

Aanhef:
Voornaam (verplicht)
Achternaam (verplicht)
Straat (verplicht)
Huisnnummer (verplicht)
Toevoeging
Postcode (verplicht)
Woonplaats (verplicht)
E-mailadres (verplicht)
Geboortedatum
IBAN rekeningnummer (verplicht)
voorbeeld: NL91RABO0108248380
Ik ken de stichting via:
Ik word donateur omdat:

Read More

Ik was altijd bang haar over het randje te duwen

20 juni 2016
/ / /
Comments Closed

LSZ-campagne-banner-pieter

Ik was altijd bang haar over het randje te duwen

Het kwam bij Pieter nogal eens voor dat als zijn vriendin zich sneed, hij dat op zichzelf betrok. Als er op enig moment spanningen zijn in een relatie, kunnen die zich bovenop de spanning stapelen die de ander toch al ervaart, was de gedachte. Je kan daardoor het gevoel hebben iemand ”over het randje te duwen”.

Het ligt waarschijnlijk niet aan mij maar je weet dat nooit zeker. Het conflict met mij is misschien niet de oorzaak maar kan wel de katalysator zijn. Gevoelens die Pieter nog al eens heeft gevoeld in de tijd dat zijn vriendin zichzelf beschadigde.

Ook naasten lijden met de pijn die zij (soms letterlijk) tegenkomen. Ze geven om de ander en willen dat hij/zij gelukkig is, het is heftig om te zien dat diegene zichzelf beschadigd. Bondgenoten contact kan soms erg prettig zijn. Hiervoor hebben we het bondgenotenforum en worden er jaarlijks familie en naasten bijeenkomsten gehouden. Om dit te kunnen blijven doen zijn donateurs erg belangrijk!

Bij ons staat de persoon als geheel centraal met eigen kwetsbaarheden, krachten, wensen en mogelijkheden. Wij zien zelfbeschadiging als een overlevingsstrategie. De focus ligt op de achterliggende problematiek, waarbij de zelfbeschadiging geaccepteerd wordt en bespreekbaar is.

Om ook de komende jaren voorlichting te kunnen blijven geven, een bijdrage te kunnen leveren aan de visie en werkwijze voor professionals op het gebied van zelfbeschadiging én om lot- en bondgenoten te kunnen blijven ondersteunen hebben wij uw hulp hard nodig!

Helpt u ons mee?!







Uw bijdrage:

Doneren
Een bedrag:
€ 10,-€ 25,-€ 50,-

Mijn gegevens:

Aanhef:
Voornaam (verplicht)
Achternaam (verplicht)
Straat (verplicht)
Huisnnummer (verplicht)
Toevoeging
Postcode (verplicht)
Woonplaats (verplicht)
E-mailadres (verplicht)
Geboortedatum
IBAN rekeningnummer (verplicht)
voorbeeld: NL91RABO0108248380
Ik ken de stichting via:
Ik word donateur omdat:

Read More

Vrijwilligersteam uitgebreid met komst Kyra

16 juni 2016
/ / /
Comments Closed

Hallo, mijn naam is Kyra. Ik ben 25 jaar en ik woon in Utrecht. In 2013 heb ik de opleiding HBO Pedagogiek afgerond en in 2015 heb ik ook mijn diploma voor de master Orthopedagogiek gehaald. Dit ging zeker niet altijd makkelijk, gezien ik vanaf de middelbare school al te maken heb gehad met depressie en zelfbeschadiging.

Ik wilde al een tijdje vrijwilliger worden, maar was voorheen nog te druk met mijn studie. Inmiddels werk ik op een middelbare school als vestigingscoördinator voor huiswerkbegeleiding, bijles en coaching. Bij de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging ga ik me vooral bezighouden met voorlichting, training en de lotgenotendag. In mijn vrije tijd doe ik verder nog aan hardlopen, kook ik vegetarisch en lees ik graag.

Ik hoop dat er steeds opener gesproken kan worden over zelfbeschadiging, het zou mooi zijn als we dat samen kunnen bereiken! Ook vind ik het belangrijk dat er in de professionele hulpverlening meer kennis en inzicht komt in hoe zij om kunnen gaan met cliënten die zichzelf beschadigen. Via de stichting probeer ik mij hiervoor in te zetten.

Read More

Meldactie Privacy

9 juni 2016
/ / /
Comments Closed

Doe mee met de Meldactie Privacy

Hoe wordt met uw persoonsgegevens omgegaan door zorg- en hulpverleners en wat vindt u daarvan? We zijn op zoek naar ervaringen en verhalen over privacy van cliënten of naasten/familieleden.


  • Heeft u wel eens iets meegemaakt in uw zorg of hulp, waarbij u vraagtekens had bij uw privacy, of de privacy van uw kind?
  • Zijn vertrouwelijke gegevens gedeeld met anderen, zoals zorg-/hulpverleners, gemeente of familie, terwijl u daar niet van wist?
  • Bent u wel eens onder druk gezet door een zorg-/hulpverlener of gemeente om uw dossier te delen? En had dat gevolgen voor de hulp of zorg die u wel of niet kreeg?
  • Heeft u een zorg- of hulpverlener wel eens aangesproken op een privacykwestie, of een klacht erover ingediend? En hoe is dat toen opgelost?
  • Weet u waar uw gegevens staan geregistreerd, en hoe ze zijn beveiligd?
  • En weet u wat uw rechten en plichten zijn bij privacy in de zorg?

De Meldactie Privacy is een gezamenlijk initiatief van het Landelijk Platform GGz, Patiëntenfederatie NPCF en Ieder(In). Door ervaringen en meningen op te halen bij zo veel mogelijk cliënten en naastbetrokkenen, zijn we in staat om nog beter uw belangen te vertegenwoordigen in de politiek, bij zorgaanbieders, zorgverzekeraars en gemeenten. Het spreekt voor zich dat wij vertrouwelijk met uw persoonlijke gegevens omgaan.

Doe mee

Vul hier de vragenlijst in.

 

Read More

Alleen snijden stopte de oorlog in mijn hoofd

6 juni 2016
/ / /
Comments Closed

donateurscampagne-trinette-banner-hires

Alleen snijden stopte de oorlog in mijn hoofd

Trinette had het gevoel er niet te mogen zijn. Hoeveel mensen ze ook om zich heen had, ze voelde zich altijd eenzaam en alleen. Met zelfbeschadiging kon ze die innerlijke tweestrijd de baas.

Met de prachtige Trinette hebben we een start gemaakt aan onze donateurscampagne, waarmee we niet alleen hopen op heel veel nieuwe donateurs, maar ook onze visie uit kunnen dragen. Bij ons staat de persoon als geheel centraal met eigen kwetsbaarheden, krachten, wensen en mogelijkheden. Wij zien zelfbeschadiging als een overlevingsstrategie. De focus ligt op de achterliggende problematiek, waarbij de zelfbeschadiging geaccepteerd wordt en bespreekbaar is.

Om ook de komende jaren voorlichting te kunnen blijven geven, een bijdrage te kunnen leveren aan de visie en werkwijze voor professionals op het gebied van zelfbeschadiging én om lot- en bondgenoten te kunnen blijven ondersteunen hebben wij uw hulp hard nodig!

Helpt u ons mee?!







Uw bijdrage:

Doneren
Een bedrag:
€ 10,-€ 25,-€ 50,-

Mijn gegevens:

Aanhef:
Voornaam (verplicht)
Achternaam (verplicht)
Straat (verplicht)
Huisnnummer (verplicht)
Toevoeging
Postcode (verplicht)
Woonplaats (verplicht)
E-mailadres (verplicht)
Geboortedatum
IBAN rekeningnummer (verplicht)
voorbeeld: NL91RABO0108248380
Ik ken de stichting via:
Ik word donateur omdat:

Read More