Hoe durfde ik een kind op de wereld te zetten!

Hoe durfde ik een kind op de wereld te zetten!

23 augustus 2016
/ / /
Comments Closed

LSZ-campagne-banner-mandy

Ik moest mij schamen! Hoe durfde ik een kind op de wereld te zetten.

Mandy kwam in aanraking met zelfbeschadiging door met een passer in haar handen te krassen of haar knieën expres open te krabben op de grond. Het gaf haar een goed gevoel, waardoor ze er mee door bleef gaan.
Mandy merkte dat het de pijn van haar emoties verminderde en dat ze beter met haar trauma’s kon omgaan. Ze ontdekte snel hoe ze het mes van een puntenslijper los kon krijgen, die vanaf toen haar beste vriend werd voor 15 jaar.

Ook aan Mandy stelden we een aantal vragen.

Waarom doe je mee met deze campagne?
Ik ben nu 2 jaar gestopt met de zelfbeschadiging. Door het meedoen met de campagne zie ik het als een soort afsluiting van 15 lange jaren zelfbeschadiging. Daarnaast hoop ik mensen door mijn ervaring te kunnen helpen, steunen of omstanders een beter beeld te kunnen meegeven over zelfbeschadiging als dat negatieve beeld wat de meeste mensen er over hebben.

Waar liep (of loop) je als lotgenoot het meest tegenaan?
Waar ik het meest tegenaan liep waren de vooroordelen van andere mensen. Ik werd snel gezien als gevaarlijk en op school kreeg ik er ontzettende moeite mee toen een medeleerling per ongeluk mijn wondjes heeft gezien. Ze wilden me het liefste schorsen, omdat ik gevaarlijk en mijn klas bang voor mij was. De reden waarom ik me zelf beschadigde, om de herbelevingen en dissociaties te overleven ten gevolge van vele zware trauma’s deed er niet aan toe.

Hoe denk je (met jouw kennis en ervaring) dat mensen het beste geholpen kunnen worden?
Ik denk dat men het beste kan helpen door te luisteren naar de persoon die zich zelf beschadigd en niet te degraderen op de zelfbeschadiging of stoornis zelf. Het is nog steeds dezelfde persoon. Een persoon die waarschijnlijk voor lange tijd met een groot geheim heeft rondgelopen uit angst voor afkeuring en zich ontzettend schaamt. Beoordelingen en veroordelingen maken het voor die persoon alleen maar zwaarder en zwaarder. Stap voor stap die persoon te begeleiden, niet boos zijn op terugvallen (zelfbeschadiging werd immers een overlevingsmechanisme, manier van copen en werkt nog eens verslavend) en vooral een luisterend oor te bieden en er zijn.

Welke situatie of gebeurtenis met betrekking tot jouw rol als lotgenoot kun je je nog zo voor de geest halen?
Onder andere die van school die ik noemde bij de derde vraag. De rare blikken en commentaren toen ik met mijn dochter over straat liep. De vragende blikken van de artsen toen ik bloed moest prikken of alweer in het ziekenhuis lag ivm mijn ziekte van Crohn en iedere keer die schaamte die ik voelde. Er zijn genoeg situaties die helaas blijven hangen.

Om de komende jaren voorlichting te kunnen blijven geven, een bijdrage te kunnen leveren aan de visie en werkwijze voor professionals op het gebied van zelfbeschadiging én om lot- en bondgenoten te kunnen blijven ondersteunen hebben wij uw hulp hard nodig!

Helpt u ons mee?!







Uw bijdrage:

Doneren
Een bedrag:
€ 10,-€ 25,-€ 50,-

Mijn gegevens:

Aanhef:
Voornaam (verplicht)
Achternaam (verplicht)
Straat (verplicht)
Huisnnummer (verplicht)
Toevoeging
Postcode (verplicht)
Woonplaats (verplicht)
E-mailadres (verplicht)
Geboortedatum
IBAN rekeningnummer (verplicht)
voorbeeld: NL91RABO0108248380
Ik ken de stichting via:
Ik word donateur omdat:

Comments are closed.