Hulpverlening gaat over mensen, elk litteken is een verhaal

Hulpverlening gaat over mensen, elk litteken is een verhaal

3 oktober 2016
/ / /
Comments Closed

lsz-campagne-banner-emilie

Hulpverlening gaat over mensen, elk litteken is een verhaal.

Emilie werd in haar eigen jeugd en in de periode van de groei naar jong volwassenheid behoorlijk geconfronteerd met de mindere kanten van het leven. En was van daaruit een vrij korte periode zelf in aanraking gekomen met een lichte vorm van zelfbeschadiging. Later toen ze werkzaam was binnen de hulpverlening en geconfronteerd werd met het gegeven van zelfbeschadiging, kwam pas het besef wat dit eigenlijk betekent. De mens altijd centraal blijven zetten i.p.v. de littekens is iets wat Emilie is blijven doen ook in haar werk als hulpverlener.

Hoe kwam je in aanraking met zelfbeschadiging?
In mijn eigen jeugd en in de periode van de groei naar jong volwassenheid werd ik behoorlijk geconfronteerd met de mindere kanten van het leven. En van daaruit een vrij korte periode zelf in aanraking gekomen met een lichte vorm van zelfbeschadiging. Niet dat ik me daar destijds van bewust was. Voor mij was het destijds een manier om mijn emotionele stress enigszins te kunnen reduceren. Het besef hiervan kwam pas tientallen jaren later, toen ik werkzaam was binnen de hulpverlening en geconfronteerd werd met het gegeven van zelfbeschadiging.

Waarom doe je mee met deze campagne? Waar liep (of loop) je als hulpverlener het meest tegenaan?
Omdat ik de LSZ een warm hart toedraag. Ik heb vanuit mijn hulpverleningsverleden, vaak juist de oudere doelgroep meegemaakt, die al jarenlang last hadden van (ernstige)zelfbeschadiging. Ik kom uit de tijd, dat je werd uitgesloten van opname bij zelfbeschadiging. Je zelf beschadigen gedurende een opname betekende einde opname. In de tijd moesten cliënten/bewoners binnen de reguliere GGZ een contract ondertekenen dat ze zich gedurende de opname niet zouden beschadigen. Waanzinnig toch? Of dat je dat zelf altijd in de hand hebt? Heb je dan niet juist hulp nodig? Ik heb gewerkt bij het Wegloophuis in Utrecht (een vrijwilligersorganisatie), een opvanghuis voor mensen vanaf 18 jaar met een psychiatrisch ziektebeeld. Ze konden bij ons zelfs vanuit een (Rechtelijke Machtiging)opname binnen de reguliere GGZ een time-out periode doorbrengen. Dit ging op een gegeven moment zelfs in overleg met de behandelende psychiater. Wij waren een alternatieve opvang voor mensen met een psychiatrisch ziektebeeld binnen de GGZ. Wij hanteerden de mens tot mensbenadering; geen dossiers, gewoon luisteren wat iemand op dat moment nodig had. Ze mochten bij ons weer gewoon mens zijn en niet zo zeer cliënt! En ik kan je zeggen, veel mensen zochten bij ons heil; mensen veranderen door hoe ze benaderd worden, zonder vooroordeel. Als je altijd als ‘zieken gevaarlijk’ wordt benaderd, word je dat ook voornamelijk. Ik heb daar 10 jaar rondgelopen, eerst als vrijwilliger en na 3 jaar als betaalde coördinator (MWD-er, maar vooral als mens). Het Wegloophuis Utrecht bestaat nog steeds; als enige alle andere wegloophuizen binnen Nederland zijn weg door te kort aan subsidie en/of vrijwilligers. En ik ben nog altijd trots daar mijn bijdrage aangeleverd te hebben. De LSZ is er net zoals het Wegloophuis Utrecht in de eerste plaats als belangenbehartiger volledig voor de doelgroep. Daarnaast een vraagbaak en informatievoorziening voor degene die hierin is geïnteresseerd.

Hoe denk je (met jouw kennis en ervaring) dat mensen het beste geholpen kunnen worden?
Ik denk in eerste instantie een luisterend oor te zijn. Luisteren van wat mensen nodig hebben. Ze kunnen prima zelf aangeven wat voor hun het beste is in een (dreigende)situatie. Samen ontdekken wat werkt en wat niet. Niet bang zijn, wanneer het niet blijkt te werken, maar in dialoog blijven. Veiligheid bieden, door er te zijn voor de andere en dat betekent in een hulpverleningsrelatie niet dat je ja en amen moet zeggen. Juist niet, daar wordt niemand beter van. Je moet elkaar kunnen blijven aanspreken als mens. Dat doe je ook in je dagelijkse leven met de mensen om je heen en dat zou niet anders moeten zijn in een hulpverleningsrelatie. Zij het dat je als hulpverlener ook een aantal professionele tools bezit om moeilijke situatie te handelen. Je kan je als hulpverlener binnen een hulpverleningsrelatie uiteraard niet verliezen in andermans ellende en verdriet. Daar help je haar of hem niet mee. Als hulpverlener blijft afstand en nabijheid altijd een gevecht en het zoeken naar een goede balans; het blijft mensenwerk. Kwetsbaarheid is mooi en door naar jezelf te reflecteren, dat je geraakt wordt, is altijd naar mijn mening beter dan je opstellen als ‘de hulpverlener, die hiermee moet dealen’.

Welke situatie of gebeurtenis met betrekking tot jouw rol als lotgenoot kun je je nog zo voor de geest halen? 
Wat wil je weten? Ik heb in die 10 jaar binnen de hulpverlening zoveel mooie en minder mooie momenten gekend. Alles staat me nog helder voor de geest. De reden dat ik uit de hulpverlening ben gestapt, is dat ik totaal niet meer kon aarden bij het belang van de ‘Productieomzet binnen de hulpverlening’. Daarnaast riepen allerlei beheersprotocollen tot een verhoging van de agressie van de zwerfjongeren, waardoor je belemmerd werd om vraaggerichte begeleiding en ondersteuning te kunnen geven. De doelgroep moest passen in een jas die niet hun maat was. Er werd teveel aanbodgericht gewerkt. Kort gezegd; ik kon niet meer in mijn werk staan, zoals ik die voorstond “de mens-tot-mensbenadering’.

Om de komende jaren voorlichting te kunnen blijven geven, een bijdrage te kunnen leveren aan de visie en werkwijze voor professionals op het gebied van zelfbeschadiging én om lot- en bondgenoten te kunnen blijven ondersteunen hebben wij uw hulp hard nodig!

Helpt u ons mee?!







Uw bijdrage:

Doneren
Een bedrag:
€ 10,-€ 25,-€ 50,-

Mijn gegevens:

Aanhef:
Voornaam (verplicht)
Achternaam (verplicht)
Straat (verplicht)
Huisnnummer (verplicht)
Toevoeging
Postcode (verplicht)
Woonplaats (verplicht)
E-mailadres (verplicht)
Geboortedatum
IBAN rekeningnummer (verplicht)
voorbeeld: NL91RABO0108248380
Ik ken de stichting via:
Ik word donateur omdat:

Comments are closed.