Dwayne

In 2003 kwam Dwayne voor het eerst in aanraking met zelfbeschadiging; als VWO3-leerling ontdekte hij dit bij zijn eerste vriendin. Een schokkende ontdekking. In de middelbare schooljaren daarna kwam zelfbeschadiging veelvuldig voor in zijn vriendenkring en Dwayne probeerde er koste wat kost voor iedereen te zijn. Ook heeft hij zijn vrienden zoveel als mogelijk geholpen in de stap naar hulpverlening, iets dat lang niet altijd simpel was. Vaak doemde dezelfde barrière op: ze wilden wel hulp, maar niemand mocht het weten, zeker ouders (of andere volwassenen) niet. “Voor sommigen was ik de enige bij wie ze terecht konden. Dit zorgde ervoor dat ik behoorlijk wat met me meedroeg en me verantwoordelijk voelde voor het welzijn van mijn vrienden. Een behoorlijke last die ik met liefde droeg, maar die voor mij vaak ook erg lastig was”. Deze ervaringen met zelfbeschadigende vrienden en vriendinnen inspireerden in 2007 drie 17-jarige vrienden, Robin, Sander en Dwayne, om een project op te zetten om de hulpverlening voor zelfbeschadigende jongeren ‘eens even te verbeteren’. Hiervoor is destijds aangeklopt bij de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging.

“We hadden alle drie wel onze ervaringen met zelfbeschadiging en vonden dat er wat moest gebeuren. Toegankelijke hulpverlening was destijds ook lastig voor jongeren. Professionele hulpverlening, als die vrienden dat hadden, leek lang niet altijd aan te sluiten. Het forum van de stichting was en is een mooie toegankelijke tussenoplossing, maar we wilden zo’n oplossing ook ‘in real life’. Project ExposingThe Scars is nooit echt van de grond gekomen, maar we waren ook echt jonge jongens zonder ervaring en met een wat naïeve droom”.

De ervaringen met zelfbeschadiging zijn Dwayne altijd blijven intrigeren en hij besefte zich dat voor een verbeterde hulpverlening voor jongeren, eerst en vooral kennis en begrip nodig is van zelfbeschadiging en de doelgroep. In zijn bacheloropleiding Orthopedagogiek aan de Universiteit Utrecht heeft hij zich daarom vooral toegespitst op psychosociale problemen in de adolescentie en heeft in zijn papers veel aandacht besteed aan (risicofactoren voor) zelfbeschadiging. Tijdens zijn bachelorscriptie ontstond een toegenomen interesse in het doen van onderzoek. Deze lijn heeft hij doorgezet in zijn masteropleiding Jeugdstudies, waar hij zich via een onderzoeksstage profileerde richting onderzoek op het gebied van jeugd, terwijl hij afstudeerde op de rol van muziekvoorkeur en muziekgebruik bij zelfbeschadiging.

“Uiteindelijk wil ik promoveren op het onderwerp zelfbeschadiging, met name onder jongeren. Vanuit onderzoek wil ik zo bijdragen aan verbeterd begrip van zelfbeschadiging en daarmee wil ik de hulpverlening helpen ontwikkelen – als zelfbeschadiging beter begrepen wordt, is het namelijk makkelijker om hulpverlening passend te maken. Hopelijk lukt dat samen met het Kenniscentrum Zelfbeschadiging”.

Wat doet Dwayne?
* Bureaucoördinator
* Aandachtsgebied wetenschappelijk onderzoek

Comments are closed.