Stefanie

In 2004 zocht Stefanie lotgenoten die zichzelf beschadigden, zo vond zij de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging. Ze was net uit een kliniek ontslagen, maar niet genezen. Wachtend op de start van een nieuwe therapie vond ze op het forum ondersteuning. Toen er een bericht werd geplaatst over een gespreksgroep leek dit haar wel wat. Ze heeft zich aangemeld en zat enige tijd later met een groepje lotgenoten op het kantoor in Utrecht. Bij de eerste binnenkomst in het kantoor voelde ze zich al thuis. Een soort rust, ze hoefde zich niet meer te verbergen.

“De gespreksgroep heeft me zoveel gegeven, dat ik besloot vrijwilliger te worden. Al met al heeft dat nog een jaar op zich laten wachten, ik wou eerst zelf beter in mijn vel zitten. Toen ik vrijwilliger werd in 2008 hoopte ik dat ik echt wat kon gaan betekenen voor lotgenoten. Juist omdat ikzelf de waarde daarvan zelf heb kunnen ervaren.”

In 2009 zette Stefanie zich in voor het project ‘Met mij alles goed’. Tijdens de openingen van de rondreizende expositie speelde ze verborgen theater. Tijdens dit theater ging ze in gesprek met mensen over hun eigen verbinding met zelfbeschadiging. Het was bijzonder om te ervaren dat iedereen wel een litteken in zijn verleden heeft. Dat ieder mens ooit iets heeft meegemaakt dat een ‘verwonding’ op het hart heeft achter gelaten. Maar meestal leggen ze niet de verbinding met een litteken op je ziel en een litteken op je huid. En net als iemand die een litteken op zijn ziel heeft, wil ook iemand met een litteken op zijn huid gehoord worden. Gehoord worden in de pijn die de ziel lijdt

“Het werk bij de LSZ is me erg dierbaar, al merk ik dat het werken vanuit ervaring soms niet strookt met mijn werken als therapeut. Ik merk dat er in hulpverlenersland nog zoveel kan veranderen om ons lotgenoten beter te kunnen ondersteunen. Tijdens mijn opleiding probeer ik zo veel mogelijk openheid te geven over mijn verleden, over mijn zelfbeschadiging. Door de openheid komen er gesprekken op gang, gesprekken die alleen maar ten goede komen voor de verduidelijking van het symptoom; de zelfbeschadiging.”

“In mijn persoonlijke omgeving is die openheid over mijn ervaringsdeskundigheid en mijn werk helaas iets lastiger. Het openlijk toegeven dat je ‘ziek’ bent geweest, is voor hen niet acceptabel. Telkens is het weer afwegen, wat mag wel in de openheid en wat niet. En dit geldt deels ook voor mij als hulpverlener in de ggz. Want door ervaring weet ik dat niet iedere hulpverlener/instantie/manager, een ex-patiënt in dienst wilt hebben. Dan ben ik opeens niet meer de therapeut, door mijn achtergrond verdwijnen dan opeens mijn kwaliteiten, dan word ik terug gezet in de patiënten positie, een onvoorspelbaar persoon.”

Wat doet Stefanie?
* Voorlichtingen
* Een Steekje Los

Comments are closed.