Verborgen Geheimen

Verborgen Geheimen

19 december 2015
/ / /
Comments Closed

Memorial Day is in Amerika net zoiets als Veteranendag hier. Het wordt alleen een groter feest als je het ook de eerste dag van de zomer noemt. Ik heb eens meegevierd met Puerto Ricaanse vrienden in een park in de South Bronx. BBQ’s vol met hompen vlees, salsa muziek, arroz con pollo, piña colada, spelletjes en heel veel familie.

Van griezelig oude verschrompelde omaatjes met kraakstemmen tot gladde baby’tjes van nog geen week; beiden onder parasollen. Zorgende moeders en stoere vaders die elkaar aftroefden, tieners die honkbalden en kinderen die op een waterslide doken. Heel veel Spaans/Amerikaans gekwek, muziek, gelach, en overal hoorde ik mijn naam. Myra!!!! (Dit betekent ‘kijk’ in het Spaans en is een populair stopwoord.) Onvergetelijke ontspannen sfeer, en ik dompelde me erin onder.

Het was snik en snik heet die dag. Met volle teugen genoot ik van het eten, het drinken, de grappen en het dansen. Maar ik zweette zoals gewoonlijk als een otter. Want, tja, toch maar dat vestje aanhouden en de lange jurk niet optillen voor wat koelte. Dit is geen plek voor mijn littekens. Mijn vriendinnen, die ervan wisten hadden me bezworen dat iedereen het veel te druk zou hebben om zich met mijn ‘drama’ –zo noemde ze het altijd- bezig te houden. Feesten is feesten. Niet meer en niet minder.

Toen ik twee keer over de waterslide had gegleden en kleddernat nog niet de verkoeling had gevonden die ik nodig had, besloot ik mijn vestje uit te doen. Eerst was ik wat zenuwachtig, maar al snel merkte ik dat mijn vriendinnen gelijk hadden, niemand bekommerde zich om mijn littekens. Dus ik nam nog een cocktail en schudde mijn heupen op de beat.

Ineens hoorde ik een ijzingwekkende kreet: Myra!!!

Een vrouw kwamen op me afgelopen, pakte mijn hand en trok die naar zich toe.

Mijn hart sloeg over en ik wilde mijn hand eigenlijk terugtrekken. Ik voelde mijn gezicht warm worden en wilde al beginnen met een sorry, voordat ik mijn vestje weer zou aantrekken. Toen zei ze: “Wow, chica, I love your gold. Look at that, Sandra, the watch, the rings, are those real diamonds?” Twee andere vrouwen kwamen erbij staan en slaakten wat bewonderende kreten. Een derde vrouw met ellenlange nagels in de kleuren van de Amerikaanse vlag streek toen over mijn littekens.. “Mama, what you do here?” You got a crazy cat or something?”

“Child, we all got problems. Your bling tells me you are a fighter, just like all of us.”

Ze keek me met een open vragend gezicht aan. “I did it, I’ve had some problems..”, floepte er uit mijn mond. Nog nooit had iemand me zo direct aangekeken en open gestaan voor een echt antwoord. De anderen bekeken de littekens ook. De nageldame zag dat ik zocht naar antwoord –in die tijd, wist ik nog niet precies waarom ik mezelf sneed, dus antwoord geven was moeilijk- ze stak haar klauw in de lucht en zette haar andere hand op haar uitdagend uitstekende heup en zei: “Child, we all got problems. Say no more, your bling tells me you are a fighter, just like all of us.”

De opluchting die ik voelde kan ik na 20 jaar nog terughalen. Het was de eerste keer dat ik uitvond dat mijn littekens mij niet bepalen. Dat er altijd mensen zullen zijn, die je misschien niet begrijpen, maar wel het hele plaatje accepteren in plaats van definiëren. Ik denk nog vaak terug aan mijn Memorial Day.

Myra

Comments are closed.