World Suicide Prevention Day

arey20160907-0150

Het is donker en klein, zo klein dat je je niet kan bewegen. Je kunt niet meer ademen, je bent in een vacuüm gezogen.

Alweer…

Je schreeuwt en roept en gilt en schreeuwt, maar niemand lijkt je te horen. Je bonkt in het luchtledige om je heen, je wil eruit, je blijft maar slaan en dan barst het, de verlichting neemt weer toe, het wordt iets minder donker…voor een minuut of 10.

Zo zagen mijn dagen eruit, een tijd geleden. Vaak verpakt in een vacuüm waar ik maar niet uit leek te komen. Mijn bubbel, waar niemand in kwam, ikzelf ergens in een hoekje aan het wachten was tot het weer licht werd. Of veel te scherpe dingen gebruikte om mij uit het vacuüm te halen, ten koste van mijn eigen lichaam, maar om te overleven, om te zien en te voelen dát ik er nog was. Om te voorkomen te doen waar mijn hoofd, de stemmen van zeiden, “stop ermee”, “doe het doe het nu”, “niemand houdt van je”, “je bent een mislukkeling” en “je liegt alles bij elkaar”. De dagen waren lang en werden ondraaglijk. Wie was ik nu, wat kon ik nu? Tot op het moment dat ik daadwerkelijk met de benodigde pillen voor mij zat en het wist: het is nu of nooit…

Gelukkig werd het nu.

Ik belde mijn therapeut en samen hebben we de pillen weggespoeld.

Het is vandaag World Suicide Prevention Day, de dag waarop er internationaal aandacht wordt geschonken aan het fenomeen “suïcide”. Een woord waar veel te veel mensen inmiddels de inhoud van kennen. Doordat ze mensen zijn kwijt geraakt, doordat ze er zelf aan hebben gedacht of een poging hebben gedaan.

Het is goed dat er aandacht aan wordt besteed, want ook dit fenomeen zit in het verdomhoekje met een grote stempel “egoïstisch”, “niet over praten dan gaat het wel over”, “eng”.

En ja het is ook eng! Hell yeah. Ongelooflijk eng, dat je je eigen leven op een waagschaal legt, dat je jezelf op de afgrond zet en iedereen om je heen je niet meer hoort. Het is verschrikkelijk eng, gelukkig maar anders was de overweging misschien wel makkelijker. Er over praten is alleen niet eng en kan veel betekenen voor degene die met suïcidale gedachten rondloopt. En het is niet egoïstisch, iedereen die dat zegt, heeft overduidelijk nog nooit ook maar 1 moment dit overwogen, geloof mij, het is alles behalve egoïstisch! Maar het is wel eenzaam, het blijft een moeilijk onderwerp om over te praten. Dit komt doordat mensen soms niet goed weten hoe ze moeten reageren, of dat er een angst is over wat de gevolgen zouden kunnen zijn als je open over je suïcidale gedachten praat. Word ik dan opgenomen, of gaan “ze” het tegenhouden? Dit waren voor mij overwegingen om het er vooral niet over te hebben. Daarnaast zijn er mensen die er een oordeel over klaar hebben. Mensen worden belachelijk gemaakt en mensen worden geschoffeerd als het vertraging oplevert.

Daarom is het goed dat er een dag is als World Suïcide Prevention Day. Om te vertellen, om te delen en om er voor te zorgen dat hulp zoveel makkelijker wordt. Want als ik 1 ding geleerd heb, is dat delen alles is. Delen, je gevoel mogen delen, naar wie dan ook, een therapeut, een vriend, een echtgenoot, een familielid, een compleet onbekende. Je gevoel delen en dat het oké is hoe je je voelt, ook als je je helemaal niet goed voelt. Dat er iemand voor je is, bij je blijft, naar je luistert en je gevoel respecteert en niet wegmaakt. Daarom is het goed dat deze dag er is. We moeten het er over blijven hebben, dit mag niet worden weggemoffeld. Laten we open zijn, laten we iedereen die hiermee worstelt met open armen ontvangen, naar ze luisteren, naast ze staan en niet veroordelen. Daarmee vergroten we hùn vacuüm, daarmee laten we net iets meer licht naar binnen, het licht wat zo hard nodig is om weer een plekje op deze wereld te veroveren.

Daarom: World Suïcide Prevention Day

 

Comments are closed.