Zelfbeschadiging nu ook in Goede Tijden Slechte Tijden

Zelfbeschadiging nu ook in Goede Tijden Slechte Tijden

14 oktober 2016
/ / /
Comments Closed

alternatieven-voor-zelfbeschadiging

Het wordt gelukkig steeds normaler om over je psychische problemen te praten. Verschillende (cliëntgestuurde) initiatieven maken dat mogelijk, zoals Samen Sterk Zonder Stigma. Ook in de media is sinds een aantal jaren meer aandacht voor deze ‘verborgen’ problemen. En ook het onderwerp zelfbeschadiging wordt zo meer onder de aandacht gebracht. Zo kwam zelfbeschadiging ter sprake bij ‘Anita wordt opgenomen’, is het af en toe onderwerp in takshows en werkte de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging mee aan de vierdelige serie ‘Beschadigd’ van Jessica Villerius. Als enige organisatie in Nederland die zich hard maakt voor begrip voor en steun aan mensen die zichzelf beschadigen en hun omgeving, vinden we dat natuurlijk een goede zaak.

Meest recente voorbeeld in dit rijtje is de moeder der Nederlandse soaps: Goede Tijden Slechte Tijden. In recente afleveringen is te zien dat Rover Dekker (Buddy Vedder) zichzelf brandt met een kaars. In daaropvolgende afleveringen wordt dit “uitgebreid” met snijden. Dit alles ten gevolge van het feit dat hij zich schuldig voelt en zijn gevoelens daarmee wil onderdrukken.

“Om zijn emoties de baas te kunnen, pijnigt Rover zich geregeld door heet kaarsvet op zijn arm te gieten. Maar daar blijft het niet bij.”Televizier

Uit reacties op Twitter en Facebook maar ook op het forum van de LSZ wordt duidelijk dat men verdeeld is over de aandacht voor dit onderwerp. En dat begrijpen we maar al te goed. Toch zijn we te spreken over de manier waarop zelfbeschadiging onder de aandacht wordt gebracht: de makers laten zien hoe spanning zich op kan bouwen, tonen verschillende vormen van zelfbeschadiging en niet onbelangrijk: laten ook de impact van zelfbeschadigend gedrag op de omgeving zien.

schermafbeelding-2016-10-14-om-18-56-56

Geen ‘kopieergedrag’

Alle goedbedoelde aandacht kan in sommige gevallen wel ‘triggerend’ werken. In feite kan alles een trigger zijn: een geur, een geluid, een persoon, een situatie of in dit geval een televisieserie. Dat leidt dan automatisch en vaak onbewust tot een gevoel (of draagt eraan bij) waarbij je je geen raad weet met de actuele situatie en waardoor je de drang krijgt jezelf (opnieuw) te beschadigen. En dat gebeurt dan weer omdat je niet weet (en wellicht nooit hebt geleerd) om op een andere manier met die gevoelens om te gaan. Het is dus geen ‘kopieergedrag’, er is simpelweg op dat moment geen ander copingmechanisme beschikbaar. Dat iemand zichzelf gaat beschadigen naar aanleiding van een trigger als mediabeelden of informatie, wil daarmee niet zeggen dat dit de reden is dat iemand zichzelf beschadigt. Hier zit altijd een complexer probleem onder.

Word je snel getriggerd door aandacht voor zelfbeschadiging in televisieprogramma’s? Op Proud2Bme.nl vind je een aantal tips om daarmee om te gaan.

De LSZ biedt hulp én informatie

Op het forum van de LSZ kan er over dit soort onderwerpen worden gesproken. Veel lotgenoten en verwanten vinden daar een luisterend oor en advies. Twee keer per week houden (ervarings)deskundigen een telefonisch spreekuur om vragen met betrekking tot zelfbeschadiging te kunnen beantwoorden. Ook is het mogelijk om vragen per mail in te sturen. Daarnaast organiseren medewerkers van de stichting regelmatig voorlichtingsbijeenkomsten. Zowel voor naasten van mensen die zichzelf beschadigen als voor specifieke opleidingen en zorginstellingen.

“Ik vind het niet zo fijn dat het op tv komt. Mij triggert het heel erg. Maarja aan de andere kant wel goed dat ze het laten zien. Ik weet niet, beetje dubbel.”LSZ-forum

Zelfbeschadiging: een niet te onderschatten probleem

Zelfbeschadiging komt vaker voor dan men denkt: internationale cijfers spreken over 4 – 38%  (Shaffer & Jacobson 2009) onder de volwassen populatie, 12 – 23 % onder adolescenten (Jacobson & Gould 2007) en 12 – 38% onder studenten (Brown 2009). Nederlandse cijfers zijn er nauwelijks, 4 – 8 % van de jongens en 12 – 14 % van de meisjes in de leeftijd van 12 tot 16 jaar geeft aan zichzelf ooit beschadigd te hebben (Madge e.a. 2008, Bun e.a. 2012). Volgens Consument en Veiligheid (2012) zijn in de periode 2006-2010 jaarlijks gemiddeld 15.000 mensen behandeld op een Spoedeisende Hulpafdeling (SEH) van een ziekenhuis vanwege letsel dat is opgelopen door zelfbeschadiging. Een kwart hiervan (3.600) is jonger dan 25 jaar. Vervolgens worden gemiddeld 9.400 mensen opgenomen in het ziekenhuis wegens ernstig zelf toegebracht letsel (Consument en Veiligheid 2012). Recente cijfers (Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, 2014) laten zien dat 8.200 mensen in een ziekenhuis behandeld werden voor zelf toegebracht letsel en dat er 14.000 behandelingen op de Spoedeisende Hulp werden uitgevoerd.

Aangenomen kan worden dat het werkelijke aantal veel hoger ligt, want niet iedereen meldt zich bij de SEH of de huisarts wanneer hij of zij zichzelf heeft beschadigd. Daarnaast is onze ervaring dat het een lastig onderwerp is om over te praten met als gevolg dat de zelfbeschadiging (lang) verborgen kan worden gehouden. Het komt dus vaker voor dan je misschien zou denken.

Comments are closed.